«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Քանդակագործ Վիգեն Ավետիսը՝ մեծ արվեստի, Արցախի եւ Ադրբեջանի «սեւ ցուցակի» մասին

21:28, 10 օգոստոսի

Հայաստանում շատերն են ճանաչում իտալական Ֆլորենցիայի պատվավոր քաղաքացի, քանդակագործ Վիգեն Ավետիսին, ում գործերը տեղադրված են աշխարհի տարբեր երկրներում: Քանդակագործը հայկական արվեստի իսկական դեսպանն է Իտալիայում: NEWS.am STYLE-ի թղթակցի հետ զրույցում քանդակագործը պատմեց ինչպես առաջիկա ծրագրերի, այնպես էլ զարմանալի տեղեկություն հայտնեց այն մասին, որ Ֆլորենցիայից ոչ շատ հեռու գտնվող Սան Մինեատո եկեղեցու որմնանկարում գրված է այդ սրբի հայկական ծագման մասին…

Դուք կրկին Հայաստանում եք, այս անգամ՝ Ցեղասպանության զոհերի հիշատակին նվիրված հուշարձան տեղադրելու նպատակով: Ինչպիսի՞ պատմություն ունի այս հուշարձանի ստեղծումը:

Այդ արձանը մի մեծահարուստ հայ բարերարի պատվերն է, ով ցանկացավ այդ եղանակով իր ընտանիքի պատմությունը ներկայացնել: Քանդակը պատկերում է մոր, ով փրկում է իր չորս որդիներին: Քանդակն այժմ ձուլման պրոցեսում է. այն ձուլվելու է Իտալիայում եւ տեղափոխվելու է Հայաստան: Արձանի լայնությունը 2.5 մետր է լինելու, բարձրությունը՝ 2 մետր: Ամենայն հավանականությամբ, նոյեմբերին կկայանա բացումը: Որպես հուշարձանի տեղադրման վայր ես ընտրել եմ Երեւանի Սուրբ Սարգիս եկեղեցու առջեւի հատվածը:

2011 թվականից Դուք Արցախում հայ եւ իտալացի քանդակագործների սիմպոզիումներ եք անցկացրել:  Ինչպե՞ս ստեղծվեց նման միջոցառում անցկացնելու գաղափարը: Այս տարի այն կազմակերպվելո՞ւ է:

Առաջին սիմպոզիումը կազմակերպեցի 2011 թվականին, երկրորդը՝ 2012-ին: Իմ ծրագրի համաձայն, այն պետք է ամենամյա լիներ: Սիմպոզիումի հիմնական նպատակն ինձ համար նաեւ քաղաքական բնույթ էր կրում: Ես ցանկացել եմ, որպեսզի արտերկրում ծանոթանան Արցախ պետությանը եւ այդ երկրի խնդիրներին: Այդպես էլ եղավ: Արցախի հարցը շատ մեծ տարածում գտավ, քանի որ սիմպոզիումին մասանակցում էին Իտալիայի Ակադեմիաների պրոֆեսորներ: Այսօր ես արդեն տեսնում եմ արձագանքները:

Օրինակ, սիմպոզիումին մասնակցող պրոֆեսորներից մեկը, հանդիպելով Իտալիայի Լուկա քաղաքի քաղաքապետի հետ, նախնական պայմանավորվածություն էր ձեռք բերել Շուշին եւ Լուկան քույր-քաղաքներ հռչակել: Սակայն Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարությունը դիմեց Իտալիայի արտգործնախարարությանը եւ հռչակումը հետաձգվեց: Իսկ սիմպոզիումի մյուս մասնակիցներից մեկը կազմակերպեց Արցախի մշակույթի նախարարի այցը Վոլտերա քաղաք՝ երկու երկրների միջեւ մշակութային կապերն ամրապնդելու նպատակով: 

Իմ նպատակն է Արցախը ներկայացնել որպես ինքնուրույն հայկական պետություն: Այնուամենայնիվ, այս տարի ինչ-ինչ պատճառներով սիմպոզիումը կասեցվել է: Ուզում եմ հավատալ, որ այն ոչ թե արգելվել է, այլ ընդամենը հետաձգվել: Շուտով ես պետք է մեկնեմ Արցախ՝ մանրամասները պարզելու նպատակով:

Ի դեպ, նշեմ նաեւ, որ մի քանի օր առաջ սիմպոզիումի բոլոր մասնակիցների անունները հայտնվել են Ադրբեջանի, այսպես կոչված, «սեւ ցուցակում»: Ադրբեջանի նման քաղաքականությունը ես համարում եմ ագրեսիայի խրախուսում:

Դուք ծնվել եւ կրթություն եք ստացել Հայաստանում, այնուհետեւ սովորել եք նաեւ Լեհաստանում: Ինչպե՞ս ստացվեց, որ հետագայում որպես մշտական բնակավայր հենց Ֆլորենցիան ընտրեցիք:

Ես ընդունվել եմ Երեւանի Գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտ, բայց չեմ ավարտել այն: Տեղափոխվեցի Լեհաստան, որտեղ չորրորդ եւ հինգերորդ կուրսերն ավարտեցի Պոզնանի Գեղարվեստի Ակադեմիայում: Իսկ արդեն 30 տարեկանում ընդունվեցի Ֆլորենցիայի Գեղարվեստի Ակադեմիա: Ես մի անգամ գնացի Ֆլորենցիա եւ հասկացա, որ պետք է այնտեղ ապրեմ: Թե ինչու եւ ինչպես՝ ինքս էլ չգիտեմ:

Ես ուղղակի ենթարկվեցի իմ զգացողությանը եւ սկսեցի ապրել այդ քաղաքում: Հիմնականում թանգարանների կարիք ունեի, եւ իմ ուսումն այնտեղ ավելի շատ թանգարանային էր, քան ակադեմիական, որովհետեւ ակադեմիական կրթություն ես արդեն ունեի: Թանգարաններից ստացած տեղեկատվությունը ես կարողանում էի կյանքի կոչել Ակադեմիայի ներսում: Ակադեմիան իմ համար արվեստանոց էր: Նույնիսկ դեպքեր էին լինում, երբ գիշերները թաքնվում էի այնտեղ, այնուհետեւ դուրս էի գալիս, լույսերը վառում ու սկսում էի աշխատել:

Ինչո՞վ է տարբերվում հասարակության մոտեցումը կերպարվեստին, քանդակագործությանը եւ ընդհանրապես արվեստին Իտալիայում եւ Հայաստանում:

Ֆլորենցիայում քանդակագործությունն ու կենցաղը արդեն վեց, յոթ հարյուր տարի սերտաճել են: Քանդակագործությունն իտալացիների համար պարտադիր դեկորացիա է, որն իրենց ամենօրյա կյանքի մասն է կազմում: Նրանց բնակավայրերն իրենցից կենդանի թանգարաններ են ներկայացնում: Իտալացիների քաղաքաշինության եւ կենցաղի մաս են կազմում նաեւ որմնանկարները:

Իհարկե, նույնը չեմ կարող ասել Հայաստանի մասին, որովհետեւ, օրինակ, Երեւանի քաղաքաշինությունը սովետական է, եւ այստեղ արվեստն այն դերը չի ունեցել, ինչպիսին ուներ, օրինակ, միջնադարում: Պատկերացրեք, եթե Երեւանի ամենալավ ճարտարապետական լուծումը ստալինյանն է, ի՞նչ խոսք կարող է լինել «քաղաքացի եւ արվեստ» հարաբերության մասին:

Գիտեք, գեղեցիկը միայն ճաշակը չէ: Այն նաեւ կրթում, փափկացնում է մարդուն: Մենք ունեինք մեր մշակույթը, որը եկել էր հիմնականում Արեւմտյան Հայաստանից ու Թիֆլիսից: Իսկ սովետական հասարակարգը մարդուն հեռու է տարել գեղեցիկից: Այն յոթանասուն տարվա մեր վերքն է, որն իր հետքը թողեց բոլորիս վրա:

Հայ երիտասարդ արվեստագետները եվրոպական արվեստի առաջատար դպրոցներում սովորելու հնարավորություն ունե՞ն: Որքանո՞վ եք այդ կարեւորում Հայաստանում արվեստի զարգացման, նոր դեմքերի, տաղանդների բացահայտման գործում:

Ես խորհուրդ կտայի, որպեսզի սկզբնական կրթությունը երիտասարդ արվեստագետները Հայաստանում ստանային: Հայկական դպրոցը դեռեւս պահպանում է արվեստի դասական ավանդույթները, որոնք, ցավոք, վերանում են շատ այլ երկրներում: Հատկապես Եվրոպայում քչերն են դասավանդում դասական քանդակ: Այնուհետեւ կարելի է դուրս գալ ոչ միայն գիտելիքները խորացնելու, այլեւ աշխարհի առջեւ բացվելու համար: Արվեստագետը պետք է բաց լինի աշխարհի, նորությունների համար եւ ծանոթանա այլ երկրների մշակույթներին:

Զրուցեց Լիլիթ Պետրոսյանը


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search