Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. մենք շուտով ամուսնանում ենք

23:16, 25 սեպտեմբերի

Ողջո՛ւյն: Երջանկությունից յոթերորդ երկնքում եմ: Կարծում էի՝ նման բան միայն կինոյում է լինում…

Իմ Հրանտը եկավ 3 օր անց: Իսկ երեկ երեկոյան ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց: Ասաց, որ ցանկանում է ինձ տանել այստեղից, որ մենք ապրելու ենք երկար ու երջանիկ: Այդ, իհարկե, նշանակում է՝ վերջ իմ կարիերային, բայց սերն ավելի թանկ է:

Նրա ժամանման առաջին օրը մենք այդպես էլ չհանդիպեցինք. նրա հոր մահվան տարելիցն էր: Իսկ հաջորդ առավոտյան հանդիպեցինք սրճարանում: Նա այնքան լկտիաբար էր ժպտում, կարծես մեր միջեւ ոչինչ չի եղել: Ուզում էի մոխրամանը շպրտել նրա ուղղությամբ, բայց, բնականաբար, չարեցի:

5 րոպե անց լարվածությունն անցավ: Մենք նորից ծիծաղում էինք՝ հիշելով մանկության տարիները: Երբեմն սիրտս սեղմվում էր, քանի որ նա մի քանի օրից պետք է մեկներ: Եվ ես գիտեի, որ շատ եմ կարոտելու:

Իսկ հետո հանկարծ հարցրեց. «Այստեղից կգնայի՞ր»: Պատասխանեցի՝ նայած ուր եւ ինչու: Նա լռեց, իսկ սիրտս հույսով լցվեց: Խոսակցությունը շարունակվեց բոլորովին այլ հունով, եւ ես սկսեցի մտածել, որ ժամանակն է թաղել հուսս:

Միասին հրաշալի օր անցկացրեցինք: Երեկոյան Երեւանում զբոսնելիս նա հանկարծ բռնեց ձեռքս: Ես այնպիսի տեսք ընդունեցի, ասես այդպես էլ պետք է լիներ: Այնքան ծիծաղելի էր միասին անցկացրած գիշերվանից հետո նորից ձեռք ձեռքի բռնել եւ պատանիների նման վարվել:

Իսկ երեկ երեկոյան նա ինձ ամուսնության առաջարկություն արեց: Ասաց, որ չի կարողանում մոռանալ, որ չի կարողանում նայել ոչ ոքի, որ ես իրեն շատ եմ պետք: Պարզվում է՝ մինչ այդ ոչինչ չի ձեռնարկել, քանի որ վախեցել էր իմ արձագանքից: Հիմարի՛կ, չգիտեր, որ արդեն մի քանի ամիս չեմ կարողանում ապրել առանց իրեն:

Հիմա հարմար պահի ենք սպասում, որ ամեն ինչ պատմենք մեր հարազատներին: Ինչպես հասկացաք, այս խորագրում այլեւս ոչինչ չեմ գրելու:

Մտածելն անգամ ծիծաղելի է... Շրջում էի գիշերային ակումբներում եւ երեկույթներին՝ փնտրելով երազանքիս ամուսնուն, իսկ նա կողքիս էր:

Աղջիկներ, երազանքի տղամարդը երբեմն գրեթե կողքիդ է լինում: Եվ երջանկությունը քեզ գտնում է, երբ դրան բոլորովին չես սպասում:

Երջանկություն եմ մաղթում ձեզ:

Լիլիթ


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search