• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. մենք շուտով ամուսնանում ենք

  Նա ամուսնության առաջարկություն արեց…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. այլեւս չեմ դիմանում

  Տղամարդուն գրավելու համար միայն արտաքին գեղեցկությունն ամենեւին էլ բավարար չէ…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. մինչեւ ականջներս սիրահարվել եմ

  Հուշեք, ի՞նչ անեմ: Նա հաճոյախոսություններ է անում, մենք գնում ենք միասին զբոսնելու: Մի՞թե ոչինչ չի նկատում…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. «Նա հայտնվեց…»

  Ընկերուհուս եղբայրն է, ում հետ չէինք հանդիպել 15 տարի…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. նորից անհաջողություն

  Հազիվ հասցրել էի ուրախանալ, որ գտել եմ տղամարդուն, ում տեսնելիս ինչ-որ բան ներսումս շարժվում է, երբ հանկարծ…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. «Իմ արքայազնը հայտնվեց»

  Շտապեմ պատմել ուրախությանս մասին. գտել եմ իմ երազանքի տղամարդուն: Ճիշտ է, այդ մասին նա առայժմ չգիտի…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. «Օ՛յ, այս խնամախոսները…»

  Հայտնվեց մորաքույրս՝ մեծ քթով, բարձրահասակ տղայի լուսանկարով…

• Փնտրում եմ երազանքիս ամուսնուն. կատարյալ երջանկության թեմայով մտորումներ

  Բարի երեկո: Բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրվում են իմ ճակատագրով, շտապեմ տեղեկացնել. ճերմակ ձիով իմ արքայազնը դեռեւս չի էլ նկատվում հորիզոնում…

Ողջո՛ւյն: Վաղուց չէի կարողանում մտքերս հավաքել եւ գրել: Շատ դժվար է, երբ քո ապրումներն ի ցույց են դրվում ամբողջ աշխարհին: Այն ժամանակ ես վստահ էի ինձ, իմ ուժերին: Եվ ոչ մի կերպ չէի սպասում, որ իրականում կսիրահարվեմ:

Ես Հրանտին անկողին տարա: Բառացիորեն: Նրա մեկնելուն 3 օր էր մնացել: Մենք հերթական անգամ զբոսնում էինք երեկոյան Երեւանում: Նա հերթական անգամ առաջարկեց երեկոն ավարտել իր տանը, մեկ շիշ գինիով: Բայց եթե նախկինում երեկոյի ավարտին նա ինձ տուն էր ուղեկցում՝ նույնիսկ չհամբուրելով, այս անգամ ես հուսահատված որոշեցի ինքս առաջին քայլն անել:  

Գինու առաջին շշից հետո ես փոքր-ինչ համարձակություն ստացա: Ուժ հավաքելով՝ խնդրեցի երկրորդն էլ բացել: Իսկ հետո ամեն ինչ կարծես մշուշի մեջ էր: Հետաքրքիր է, որ նրան չկանգնեցրեց նաեւ իմ կուսությունը…

Հիշում եմ նրա շատ մոտ շուրթերը: Ես միայն մի պահ ունեի նրան կանգնեցնելու համար: Բայց այնքան էի ցանկանում նրան համբուրել, որ վանեցի բոլոր կասկածներս: Իսկ նա, բնականաբար, չկորցրեց իրեն:

Գիշերը նրա մոտ չանցկացրեցի: Պատահածից հետո, մինչ նա լոգարանում էր, արագ հագնվեցի ու փախա: Տաքսի վերցրեցի, գնացի տուն եւ փակվեցի իմ սենյակում: Նախապես նաեւ հեռախոսն անջատեցի:

Եթե այս ամենը ոչ թե իրականում, այլ հոլիվուդյան ֆիլմում կատարվեր, նա վաղուց պետք է դուռը կոտրեր եւ մորս հավաստեր, որ անպայման պետք է խոսի ինձ հետ: Բայց արդեն 4 օր է անցել: Նա մեկնեց՝ այդպես էլ չզանգահարելով ինձ:

Հիմա՛ր: Ինչ հիմար եմ ես… Գրեթե մինչեւ 30 տարեկանն ինձ պահպանեցի ամուսնուս համար, որպեսզի այսպես կորցնե՞մ գլուխս:

Այսպես ահա… Ամուսին գտնելու ամբողջ խանդավառությունս կորավ: Չգիտեմ, թե ինչ է լինելու հետագայում:

Լիլիթ

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում