Երևանյան ջազի հմայքը Լևոն Մալխասյանի հետ

Ավելի քան 10 տարի կրթելով սերունդներ. «Հայասի» պարային համույթը պատրաստվում է մեծ համերգի

Այլմոլորակայինների հանելուկը՝ հայերի հավատալիքներն ու կասկածները

Եգոր Գլումով. Այժմ սեփական հիմարությունը ցույց տալու ավելի շատ հնարավորություններ կան

Սոսո Պավլիաշվիլի. Արհեստական բանականությունը նեռի նմանակն է

Սոսո Պավլիաշվիլիի 60-ամյակը Հայաստանում. տոնական երեկո աստղերի հետ

Stylish Faces. Հնարքներ՝ Հայկ Freestyle-ից. «Ռեկորդ եմ ուզում գրանցել Գինեսում»

Սոսո Պավլիաշվիլին իր 60-ամյակը նշելու առթիվ ժամանել է Երեւան (ՈւՂԻՂ)

Լալա Մնացականյանի հոգեհանգստի արարողությունը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում (ՈւՂԻՂ)

«Կապ» մշակույթի և մարդկանց միջև

Հումորը հաղթահարելու մեխանիզմներից մեկն է, որը եթե չանես կգժվես. Նարեկ Մարգարյան

Համլետ. նոր հայացք դասական դրամային

Այնքան ճշմարտություններ ասվեցին այդ օրը, որ ծրագիրը փակեցին. Արթուր Բախտամյան

Գունավոր մարդիկ, բարձր տրամադրություն. Գույների փառատոնը՝ Երեւանում

Football Fest. մրցույթներ, չելենջներ ու մարտահրավերներ

Երևանում պաշտոնապես բացվեց Armflix-ի գրասենյակը

Էսօր քշել չկա, էսօր գինու փառատոն ա

Տոտալ դրամա Երեւանում

Սիրո պատմություն. Էդիտ Պիաֆի ու Մարսել Սերդանի տխուր պատմությունը

19:15, 23 փետրվարի

Տաղանդավոր մարդիկ միայնության են դատապարտված: Այսպիսին է Աստծո կողմից տրված տաղանդի գինը, ով առատաձեռնություն ցուցաբերելով, փոխարենը հոգի է պահանջում: Ֆրանսիական լեգենդար երգչուհի Էդիտ Պիաֆն իր ամբողջ կյանքով ապացուցել է այս իրականությունը: Իր կյանքի առաջին տարիներին «փոքրիկ ճնճղուկը» դատապարտված է եղել տանջանքների, որոնք փոխարինել են մայրական կաթին, մտերիմների սիրուն ու մարդկային պարզ երջանկությանը:

Միայնությունը, որից նա, իր իսկ խոստովանությամբ, ամենից շատն է վախեցել, նրա քաղցկեղը դարձավ: Եվ չնայած փորձություններին ու տանջանքներին, այս զարմանալի կինը չի կորցրել սիրելու ունակությունը: Նա սիրել է այնպես, ինչպես քչերին է հաջողվում: Անմոռաց, անմնացորդ, չմտածելով հետեւանքների մասին, առանց պարգեւի ակնկալիքի… Այդպես ունակ է սիրել միայն իրական կինը, ուժեղ անհատականությունը, քանի որ սերն ատում է թույլերին եւ խիստ պատժում:

1949թ. հոկտեմբերին «Վերսալ» դահլիճի բեմ դուրս բերեցին սեւ զգեստով փոքրիկ մի կնոջ: Էդիտ Պիաֆն էր, ով իմացել էր իր սիրեցյալի՝ Մարսել Սերդանի ողբերգական մահվան մասին: Վիշտն այնքան ուժեղ էր խեղել կնոջը, որ նա ի վիճակի չէր երգել: Սակայն նա բեմ դուրս եկավ, որը միշտ նրա փրկությունն էր: Դուրս եկավ եւ երգեց ի հիշատակ Մարսելի հանդեպ ունեցած իր մեծ սիրո՝ հավերժ հրաժեշտ տալով նրան: Նա երգում էր «Սիրո հիմնը», եւ ցավը տանջում էր նրա սիրտը: Յուրաքանչյուր նոտա, յուրաքանչյուր բառ պողպատե ասեղի նման մխրճվում էր նրա սիրտը: Ու միակ բանը, որ պահում էր նրան, Սերդանի հանդեպ սերն էր:

Նրանք շատ զարմանալի զույգ էին, հուզիչ ու ինչ-որ չափով զվարճալի: Մեծ, ուժեղ, գրավիչ բռնցքամարտիկ Մարսել Սերդանն ու փոքրիկ, փխրուն Պիաֆը: Մարսելը գրկում էր նրան իր մեծ ձեռքերով ու նրա սիրտը թրթռում էր, իսկ փորի մեջ երջանկությունից թիթեռներ էին ճախրում: Երկուսն էլ փայլում էին երջանկությունից: Նրանց լուսավոր զգացմունքը նաեւ լրագրողների ցինիզմը հաղթահարեց: Մարսելն ամուսնացած էր եւ չէր համարձակվում բաժանվել: Ամեն դեպքում, նա չէր թաքցնում զգացմունքները: Մի անգամ նա Պիաֆին համոզել էր գալ իր մենամարտին: Հաղթական մարտից հետո Էդիտը, չկարողանալով զսպել զգացմունքները, նետվել է ռինգ՝ մաքրելու սիրելիի դեմքի արյունը: Նա երեխայի նման ուրախացել էր Մարսելի հաղթանակով եւ իր ամբողջ ձայնով գոռում էր՝ սիրելիին ավելի մեծ վստահություն հաղորդելով:

Լրագրողները պատրաստվում էին մեծ սկանդալ բարձրացնել, բայց Սերդանը մամուլի ասուլիս հրավիրեց, որտեղ արգելեց ներկա գտնվել Պիաֆին: Հաղթահարելով հարյուրավոր սուր հարցերը՝ նա ուղիղ եւ հստակ հայտարարեց. «Ուզում եք իմանալ, սիրո՞ւմ եմ Պիաֆին, թե՞ ոչ: Այո, սիրում եմ, նա իմ սիրուհին է միայն այն պատճառով, որ ես ամուսնացած եմ»:

Լրագրողներով լեցուն դահլիճը քարացավ: Առավոտյան թերթերը ոչ մի բառ չգրեցին սիրեցյալների մասին: Սակայն կեսօրին երգչուհին վարդերի մի մեծ փունջ ստացավ: Ծաղիկների մեջ լրագրողներից գրություն կար: Նրանց բոլոր մտքերը մի տողում էին ամփոփված. «Ջենտլմեններից՝ կնոջը, ում աշխարհում ամեն ինչից շատ են սիրում»:

Նրանց սերը կախարդական հեքիաթ էր հիշեցնում, սակայն, ցավոք, հեքիաթային «ապրեցին երկար ու երջանիկը» վիճակված չէր իրականանալ: 1949թ. հոկտեմբերին Պիաֆն Ամերիկայում համերգային շրջագայության էր: Սերդանն ավելի ուշ պետք է շոգենավով միանար նրան: Սակայն Պիաֆի համար սպասումն անտանելի թվաց, եւ նա խնդրեց թռչել ինքնաթիռով: Օդանավը Նյու Յորք չհասավ: Ազորի կղզիներում այն վայր ընկավ: Մարսել Սերդանի մարմինը հնարավոր եղավ ճանաչել ժամացույցներից, որոնք նա միշտ կրում էր երկու ձեռքերին. դրանք Պիաֆի նվերն էրն:

Կյանքի ավարտին աստվածները կամ ճակատագիրը մեծ երգչուհուն հետ վերադարձրեցին պարտքը: Նա հանդիպեց իր վերջին սիրուն՝ երիտասարդ Թեո Սարապոյին: Նա սիրում էր մաքուր ու անկեղծ սիրով, իսկ Պիաֆը փոխադարձում էր: Սակայն այդ արդեն այլ սեր էր: Աստվածները, հավանաբար, որոշել էին «փոքրիկ սոխակից» ներողություն խնդրել նրա բազմաթիվ տանջանքների համար, որոնք բավական կլինեին մի քանի կյանքի համար…

Յուլիա Վարդանյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Այս թեմայով



@NEWSam_STYLE

  • Արխիվ
Որոնել