• Սունդուկյանի թատրոնը մեկնարկում է 105-րդ թատերաշրջանը․ նոր բեմադրություններ, կրթական ծրագրեր ու նոր համագործակցություններ

  Գ․ Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի 105-րդ թատերաշրջանը մեկնարկում է ոչ միայն նոր ներկայացմամբ, այլև թատրոնի աշխատանքի նոր շեշտադրումներով…

• «Գոյ»-ը վերադարձ չէ, շարունակություն է․ դերասան Արսեն Ազիզյանը՝պայքարի, կորսված բեմի և չլռող թատրոնի մասին

  «Գոյ» թատրոնի շուրջ վերջին տարիների պատմությունը վաղուց դուրս է եկել պարզապես թատերական կառույցի սահմաններից․․․

• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կցուցադրվի «Ֆոլիա» ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 14-ից 28-ը, Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ, ՀՀ արտաքին գործերի նախարարության և ՀՀ էկոնոմիկայի նախարարության Զբոսաշրջության կոմիտեի աջակցությամբ, Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը․․․

• «ԹԷԱՏՐՈՆ» փառատոնի շրջանակում Երևանում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը

  Սեպտեմբերի 24-ին, ժամը՝ 19:30-ին, «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնի շրջանակում Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնում կներկայացվի բելգիական «Չայկա» թատերախմբի «Լոկո» խամաճիկային ներկայացումը...

• Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստի միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը

  2026 թվականի սեպտեմբերի 14–28-ը Երևանի քաղաքապետարանի գլխավոր հովանավորությամբ Հայաստանում կանցկացվի «ԹԷԱՏՐՈՆ» կատարողական արվեստների միջազգային ֆրանկոֆոն փառատոնը...

• «Գերին և Գրեյսը»․ հույսի և մենության մասին տրագիկոմեդիան հայ հանդիսատեսին կներկայացնեն Հովհաննես Բաբախանյանն ու Նարինե Չիլինգարյանը

  ԱՄՆ-ում բնակվող ՀՀ վաստակավոր արտիստ Հովհաննես Բաբախանյանը սեպտեմբերին հյուրախաղերով հանդես կգա հայրենիքում...

• «Մնա». ի՞նչ են թաքցնում Տոման, Վաչեն, Սուրենը, Մագան և Ավետը. ներկայացման պրեմիերան ու դերասանների խոստովանությունները (ֆոտե/վիդեո)

  Հուլիսի 29-ին Կ. Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնի բեմում կայացավ ռեժիսոր Սեդրակ Գոջամանյանի նոր՝ «Մնա» /Մոռանալու նուրբ արվեստը/ ներկայացման երկար սպասված պրեմիերան, որն անցավ լեփ-լեցուն դահլիճում և ավարտվեց հանդիսատեսի բուռն օվացիաներով…

• «Ալբանիա +». երբ ծիծաղը դառնում է ինքնաճանաչման լեզու

  Կան ներկայացումներ, որոնք պատմություն են պատմում։ Կան նաև այնպիսիք, որոնք պատմության պատրվակով խոսում են մարդու մասին։ «Ալբանիա +»-ն երկրորդներից է...

Թատրոնը սկսվում է այնտեղ, որտեղ իրականությունն այլևս բավարար չէ։ Եվ հենց այդ սահմանագծին է ծնվում «Անտոնիոսի հրաշքը»՝ Մորիս Մետերլինկի խորհրդապաշտական աշխարհի ամենախորքային արտահայտություններից մեկը։ Սակայն Համազգային թատրոնի բեմում այն վերածվում է ոչ միայն պատմության, այլ կենդանի փորձառության՝ մի միջավայր, որտեղ հանդիսատեսը ոչ թե պարզապես դիտում է, այլ ներգրավվում է մի հարցի մեջ․ իսկապե՞ս պատրաստ ենք հրաշքին։

Այս բեմադրության մեջ հրաշքը չի գալիս շքեղությամբ կամ աղմուկով։ Այն ծնվում է լռության մեջ, մանր շարժումների, հայացքների, շնչառության ռիթմի մեջ։ Եվ հենց այստեղ են դերասանները դառնում այդ հրաշքի կրողները։ Նրանց խաղը ոչ թե ներկայացում էր, այլ գոյություն բեմի վրա։ Ամենատպավորիչն այն էր, որ նրանք գեթ մեկ վայրկյան դուրս չէին գալիս իրենց կերպարից․ նույնիսկ լռության մեջ, նույնիսկ անշարժության մեջ նրանք շարունակում էին ապրել իրենց ներսում ստեղծված իրականությամբ։ Դահլիճում նստած՝ զգում էիր, որ սա դերասանական վարպետության ցուցադրություն չէ, այլ մի տեսակ հավատք՝ կերպարի նկատմամբ, բեմի նկատմամբ, արվեստի նկատմամբ։

Այդ ամբողջության մեջ դերասանը այլևս անհատ չէ, այլ համակարգի մի մաս՝ ինչպես բեմադրության ընդհանուր լեզուն է հուշում։ Խամաճիկային մոտեցումը, շարժման պայմանականությունը, խոսքի հստակ չափվածությունը ստեղծում են մի տպավորություն, թե նրանք ղեկավարելի են ինչ-որ անտեսանելի ուժի կողմից։ Բայց հենց այդ «կառավարվողության» մեջ էլ ծնվում է ամենամարդկայինը՝ կասկածը, վախը, հավատալու կամ չհավատալու պայքարը։ Եվ այդ պայքարը փոխանցվում է հանդիսատեսին՝ առանց ավելորդ շեշտադրումների, առանց պարտադրանքի։

Այս ներկայացումը հիշեցնում է, որ թատրոնը պարզապես պատմություն պատմելու վայր չէ։ Այն մի տարածք է, որտեղ հնարավոր է վերակենդանացնել ոչ միայն կերպարներին, այլ նաև զգացողությունները, հարցերը, երբեմն նույնիսկ՝ կորցրած հավատը։ Եվ երբ բեմի վրա դերասանը լիովին միաձուլվում է իր կերպարին, երբ չկա սահման դերասանի և հերոսի միջև, այդ ժամանակ է ծնվում այն իրական հրաշքը, որի մասին խոսում էր Մետերլինկը։

«Անտոնիոսի հրաշքը» այս ընթերցմամբ դառնում է ավելին, քան ներկայացում։ Այն հիշեցում է, որ արվեստը սկսվում է այնտեղ, որտեղ մարդը համարձակվում է հավատալ նույնիսկ այն դեպքում, երբ այդ հավատը անհարմար է, անսպասելի, երբեմն էլ՝ վախեցնող։ Եվ գուցե հենց այդպիսի պահերին է, որ բեմը դառնում է ամենաազնիվ տարածքը՝ որտեղ ոչինչ կեղծ չէ, որովհետև ամեն ինչ ապրում և ապրեցնում է մինչև վերջ։

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում