Մարդը առաջին հերթին հոգի է. Նարինե Գրիգորյան

Թատրոնը՝ որպես ներշնչանքի աղբյուր․ Մարիկա Դովլաթբեկյանը՝ բեմից դուրս

Աիդա Կարապետյանի ու ամուսնու՝ Արամի սիրո պատմությունը. ծանոթությունից մինչև անսպասելի ամուսնություն

Մարդիկ կան՝ վատ բաներ են մեր հետևից ասում, մարդիկ կան՝ ուրախանում են. Հելոուինը` Հայաստանում

VIDEO. Սոս Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ներսիսյանը, Դիանա Մալենկոն և Լևոն Հախվերդյանը՝ սիրային քառանկյունու կիզակետում

Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Աիդա Սիմոնի հետ՝ հոգու, մարմնի և ազատ լինելու մասին

18:00, 19 նոյեմբերի

Մարդը որքանո՞վ է ճանաչում ինքն իրեն, երբեմն ավելի շատ լսո՞ւմ է հոգուն, թե՞ մարմնին, և հնարավո՞ր է ապրել ներդաշնակ՝ չընդունելով սեփական բնությունը։ Այս հարցերի շուրջ Աիդա Սիմոնի հետ մեր զրույցը դարձավ ոչ միայն մարմնի ու հոգու փոխհարաբերությունների, այլև ազատության, ցանկությունների, սիրո, արվեստի և վերջապես՝ հայրենիքի մասին մտորումների առիթ։ Կան թեմաներ, որոնց մասին հասարակությունը նախընտրում է լռել կամ խոսել կիսաձայն։

Մարմինը, սեռականությունը, բնական ցանկությունները, հաճույքը, ինքնաճանաչումն այդ թեմաներից են։ Մինչդեռ մարդուն ամբողջական հասկանալու համար հնարավոր չէ անտեսել նրա մարմինը՝ այն համարելով հոգուց առանձին մի իրականություն։ Աիդա Սիմոնի հետ զրույցի առանցքում հենց այս ամբողջականությունն էր։ Որտե՞ղ է ավարտվում մարմնի ցանկությունը և սկսվում հոգու պահանջը։ Կարո՞ղ ենք ցանկանալ մեկին՝ առանց սիրելու, և արդյո՞ք մարմինը երբեմն ավելի անկեղծ է, քան մեր խոսքերը։

Աիդա Սիմոնի մասնագիտական ճանապարհն ինքնին հետաքրքիր է այս թեմայի համատեքստում։ Նա դերասանուհի է, պարուհի, բեմադրիչ-բալետմայստեր և Pole dance-ի մասնագետ։ Կրթություն է ստացել Սանկտ Պետերբուրգում, իսկ հայաստանյան թատերական կյանքում ուշադրություն է գրավել իր ինքնատիպբեմադրություններով։

NEWS.am STYLE-ին տված զրույցում Աիդան պարը բնորոշել է որպես պատմություն։ Նրա համար այն պարզապես շարժումների գեղեցիկ համադրություն չէ, այլ ներքին ապրումների արտահայտման միջոց։ Նա կարևորում է մարմնի և հոգու միասնությունը՝ ընդգծելով, որ տեխնիկան առանց հոգու արժեք չունի։ Իսկ ոգեշնչման աղբյուրներից առանձնացնում է լավ երաժշտությունը։ Այս մոտեցումը հետաքրքիր կերպով համադրվում է մեր զրույցի հիմնական հարցերի հետ։ Եթե մարմինը կարողանում է արտահայտել այն, ինչ բառերով երբեմն չենք համարձակվում ասել, ուրեմն այն ոչ միայն ֆիզիկական գոյության միջոց է, այլև մերներաշխարհի լեզուն։


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում




Print  

  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search