«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Նամակ խմբագրությանը. Ամուսի՞ն, թե՞ սիրեկան

22:06, 6 փետրվարի

Ես սիրեկան ունեմ: Ես հասկանում եմ, որ մեր հասարակությունում ինձ կարող են դրա համար հրապարակավ խաչել: Ժամանակին ես ինքս էի պատրաստ քար նետել ու դատապարտել կնոջը դավաճանության համար: Ես երբեք չէի կարծում, որ կարող եմ հայտնվել դավաճան կնոջ դերում: Սակայն կյանքը ցույց տվեց, որ ես սխալվում էի: Երբ ամուսնացա, վստահ էի, որ սիրում եմ նրան ու որ մինչեւ կյանքի վերջ կսիրեմ: Բայց ես միայն մեկ տարի առաջ հասկացա, թե ինչ է իսկական սերը, երբ հանդիպեցի նրան:

Ես ինքս էլ չեմ հասկանում, թե ինչպես դա կատարվեց եւ ինչու: Ամուսնուս հետ մենք լավ հարաբերություններ ունենք: Այո, լինում են վեճեր, վիրավորանքներ, բայց նման բաներ բոլոր ընտանիքներում էլ լինում են: Նա հրաշալի ամուսին է ու հայր, բայց 7 տարվա ամուսնական կյանքից հետո, այդ ճակատագրական հանդիպումից հետո, ես հասկացա, որ չեմ սիրում ամուսնուս: Միակ բանը, որը ինձ հետ է պահում նրանից բաժանվելուց, երեխան է: Բայց ես վստահ չեմ, որ այնքան ուժեղ եմ, որ կկարողանամ հանուն ընտանիքի զոհաբերել իմ սեփական երջանկությունը: Ես նկատել եմ, որ ամեն կերպ ամուսնուս վեճի եմ հրահրում: Ցանկացած առիթով: Ինձ հմար տհաճ է նրա ներկայությունը, չեմ կարողանում նրա հետ նույն անկողնում քնել՝ էլ չասած այլ բաների մասին:

Իմ բոլոր մտքերը, զգացմունքները ուղղված են մեկ այլ տղամարդու: Ինձ թվում է, որ եթե նա իմ կյանքում չլինի, ես կմահանամ: Նա պնդում է, որ ես հեռանամ ամուսնուցս: Բայց ես վախենում եմ՝ չնայած հասկանում եմ, որ առաջվա պես ապրել այլեւս չեմ կարող: Եթե ես մնամ ընտանիքում, ապա երբեք ինքս ինձ չեմ ների, որ վախեցել եմ ու երջանիկ լինելու համարձակություն չեմ ունեցել: Չէ ՞ որ մեկ անգամ ենք ապրում: Եվ միթե՞ երեխան երջանիկ կլինի այն ընտանիքում, որտեղ մայրը հորը չի սիրում: Հնարավոր է, ես ամուսնուս էլ եմ զրկում երջանկության հնարավորությունից: Գուցե նա դեռ կհանդիպի մեկին, ով իսկապես կսիրի նրան: Մյուս կողմից էլ ես չեմ ուզում ցավ պատճառել ամուսնուս ու դստերս: Այս բոլոր մտքերը, զգացմունքները ինձ խելագարության են հասցնում: Ես լրիվ մոլորվել եմ ու չգիտեմ, թե ինչ անեմ:

Գ. Ս


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search