• Աթենքը մարտահրավեր է նետում Դուբային. Ինչպես է հին մայրաքաղաքը վերածվում հարուստ արտագաղթողների համար նոր դրախտի

  Այնտեղ, որտեղ մի ժամանակ գտնվում էր Աթենքի հին օդանավակայանը, արագորեն ի հայտ է գալիս ապագայի քաղաքը․․․

• Գեղեցիկ վայրեր՝ սառը ընդունելություն. 6 ուղղություն, որտեղ զբոսաշրջիկները բախվում են կոպտության

  Էյֆելյան աշտարակը, իտալական փողոցները և կապույտ Ադրիատիկ ծովը՝ միլիոնավոր զբոսաշրջիկներ երազում են տեսնել այս վայրերը…

• Դուբայը՝ ինչպիսին դուք այն երբեք չեք տեսել. քաղաքի նոր սեզոնի ուղեցույց

  Դուբայը քաղաք է, որին երբեք լիովին չես սովորում. այն ամեն այցելության հետ նորովի է բացվում․․․

• Մեկ ամբողջ տարի շքեղ նավի վրա. 56,000 ֆունտ ստեռլինգ արժողությամբ կռուիզը, որը կընդգրկի ամբողջ աշխարհը՝ Ալյասկայից մինչև Զանզիբար

  Երկշաբաթյա կռուիզը կարող է շքեղության գագաթնակետ թվալ։ Բայց ի՞նչ կլիներ, եթե դուք կարողանայիք ամբողջ տարին անցկացնել ծովում՝ ամեն օր արթնանալով մոլորակի մի նոր անկյունում․․․

• Ֆանտաստիկ ճանապարհորդություն. սուպեր զբոսանավերը և շքեղ լայներները գերհարուստ արկածախնդիրներին տանում են աշխարհի ծայրը  

  Սեզոնային ճանապարհորդները, որոնք ունեն բավարար ֆինանսական միջոցներ, դիմում են փորձարարական արշավային կրուիզների դեպի մոլորակի ամենահեռավոր անկյունները...

• «Հարստությունը վերածվել է կենդանաբանական այգու». Ինչու է էլիտար տուրիզմը սկսում ապստամբել «Սպիտակ լոտոսի» դեմ

  Քիչ հեռուստասերիալներ են այնպիսի խորը ազդեցություն ունեցել շքեղ ճանապարհորդությունների ոլորտի վրա, որքան «Սպիտակ լոտոսը»․․․

• «Դժոխք Երկրի վրա». դրախտային հունական լողափը վերածվել է մղձավանջի զբոսաշրջիկների բազմության պատճառով

  Հունաստանի գեղատեսիլ լողափը անվանվել է «դժոխք երկրի վրա», քանի որ այն լցվել է անթիվ զբոսաշրջիկների բազմությամբ...

• Փախուստ քաղաքակրթությունից. ինչու են մոլորակի ամենահարուստ մարդիկ հանգստավայրերի փոխարեն ընտրում անտառային խորքերն ու վայրի բնությունը

  Շվեդիայի ամենահյուսիսային դահուկային հանգստավայրը՝ ընդամենը 60 բնակիչ ունեցող Ռիկսգրենսենը, ձմռանն իսկական մագնիս է դառնում ադրենալինի սիրահարների համար։ Բևեռային շրջանից ընդամենը 200 կիլոմետր հեռավորության վրա գտնվող այս փոքրիկ ավանը վերածվել է ֆինանսիստների, տեխնոլոգիական հսկաների ու թոփ-մենեջերների թաքստոց-դրախտի։ Այստեղ սովորական ճոպանուղիներին փոխարինում են ուղղաթիռները, իսկ աղմկոտ զբոսաշրջիկների բազմությանը՝ անմարդաբնակ, վայրի լանջերը, գրում է Robb Report-ը...

Սովորաբար, գտնվելով Բայկալի կողքին, մարդիկ նույնիսկ չեն կասկածում, որ այստեղ նաեւ լիճ կա:

Այդ օրը մենք գնացինք հեքիաթային վայր, որտեղ անտառում 3 լճից բաղկացած համալիր կա, որոնց ջերմաստիճանը նույնիսկ երեխաներին թույլ է տալիս բավական երկար լողալ: Լճերի անուններն իրենք են խոսում իրենց մասին. Լազուրե, Հեքիաթ եւ Մեռյալ: Մեռյալ ոչ այն պատճառով, որ մեռած ջրով է, այլ որ այնտեղ ոչ մի կենդանի արարած չկա:

Իսկ, ընդհանուր առմամբ, այնպիսի զգացողություն էր, կարծես ընկել ենք արեւադարձային երկիր, բայց՝ սառը (կլիման այստեղ այդպես էլ կոչվում է՝ սառը մերձարեւադարձային): Այստեղ խոնավությունը շատ բարձր է, իսկ ջերմաստիճանի տատանումներն աննշան են. ձմռանը ջերմաչափի սյունակը հաճախ իջնում է −10С-ից ցածր, իսկ ամռանը բարձրանում է +25С-ից ոչ շատ: Հենց այդ պատճառով էլ այստեղ բացառիկ բնաշխարհ է պահպանվել. սեւ բարդիներ, որոնք պահպանվել են դինոզավրերի ժամանակներից (դրանցից մի քանիսի տարիքը գերազանցում է 700 տարին, իսկ դրանք գրկել կարող են միայն ձեռք ձեռքի բռնած 6-7 մարդ): Այնտեղ նաեւ մեծ քանակությամբ ձարխոտ է աճում:

Ցավոք, մենք ժամանակ չունեինք «Մոնոմախի գլխարկ» կոչվող սարը բարձրանալու համար: Ասում են՝ այնտեղից շքեղ համայնապատկեր է բացվում դեպի երեք լճերը:

Բայց նույնիսկ լճերի եւ Ձյունե գետի կողքին սովորական զբոսանքը ոչ մեկին անտարբեր չթողեցին:

Հաջորդ օրը ես առանձնացա խմբից եւ որոշեցի եւս մեկ անգամ քայլել Իրկուտսկում, բայց արդեն ոտքով. թափառել հին փողոցներով, հիանալ տներով եւ տաճարներով, մտնել հինավուրց դեղատուն եւ պարզապես քայլել քաղաքի կենտրոնում գտնվող հետիոտնի առեւտրային քաղաքներով:

Իսկ այդ ընթացքում իմ խումբն ուղեւորվեց Սլյուդյանկա՝ այցելելու հանքաքարերի թանգարան եւ Բայկալին հրաժեշտ տալ Շամանի հրվանդանում: Պետք է ասել, որ երեկոյան գնացքում հանդիպելիս մենք փոխադարձաբար նախանձում էինք միմյանց: Ես լսում էի պատմություններ բնության կողմից քարերի վրա արված նկարների, բյուրեղների եւ հրվանդանից բացվող հիասքանչ տեսարանների մասին: Իսկ իմ հարեւանուհիները՝ այն մասին, թե որքան գեղեցիկ են Իրկուտսկի փողոցները, որքան լավ է այնտեղ թափառելը եւ իմ տպավորությունները: Զգացմունքները պարզապես դուրս էին հորդում: Հետադարձի ճանապարհը չափազանց երկար էր թվում:

Ես հստակ գիտեմ, որ անպայման կրկին կգամ Բայկալսկ՝ լեռնային դահուկներով սահելու եւ հյուրընկալ հյուրանոցում կարաոկե երգելու համար: Իսկ հետո եւս մեկ անգամ, բայց արդեն ամռանը եւ երկար ժամանակով, որպեսզի անպայման հասցնեմ այցելել Արաշան եւ գնալ նռե լողափ, որպեսզի եւս մեկ անգամ զբոսնեմ Իրկուտսկու եւ Տալցիում, լողամ Բայկալում, իսկ հետո բայկալյան սիգից ուխա ուտեմ: Ես այդ գիտեմ, քանի որ սա հենց այն վայրն է, ուր ցանկանում ես նորից ու նորից վերադառնալ:

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում