Մարդը առաջին հերթին հոգի է. Նարինե Գրիգորյան

Թատրոնը՝ որպես ներշնչանքի աղբյուր․ Մարիկա Դովլաթբեկյանը՝ բեմից դուրս

Աիդա Կարապետյանի ու ամուսնու՝ Արամի սիրո պատմությունը. ծանոթությունից մինչև անսպասելի ամուսնություն

Մարդիկ կան՝ վատ բաներ են մեր հետևից ասում, մարդիկ կան՝ ուրախանում են. Հելոուինը` Հայաստանում

VIDEO. Սոս Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ներսիսյանը, Դիանա Մալենկոն և Լևոն Հախվերդյանը՝ սիրային քառանկյունու կիզակետում

Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Իմ պատմությունը. «Մնաս բարով, սիրելիս: Ես սիրում էի քեզ…»

23:34, 5 օգոստոսի

NEWS.am STYLE-ի խմբագրությունն ընթերցողներից բազմիցս նամակներ էր ստանում, ովքեր առաջարկում էին բացել նոր խորագիր, որտեղ յուրաքանչյուր ցանկացող անորոշ հասցեատերերի շրջանակին ուղղված կարճ էսսեի, նամակի միջոցով կարող է ինքնարտահայտվել, ներկայացնել կյանքի մասին փիլիսոփայական մտորումները եւ այլն:

Կայքի խմբագրությունը հիշեցնում է, որ այսուհետ ձեզանից յուրաքանչյուրը կարող է մեզ ուղարկել սեփական պատմությունը [email protected] հասցեով (կարելի է նաեւ լուսանկարներով), իսկ մենք անպայման այն կտեղադրենք մեր կայքում՝ ցանկության դեպքում պահպանելով անանունությունը: Ամենից պատկերավոր, հուզիչ կամ արձագանք ստացած շարադրանքը խմբագրության կողմից մրցանակ կստանա:

Ահա եւս մեկ նամակ:

«Շուրջ մեկ տարի է անցել: Ես վերադարձել եմ Մոսկվայից, քայլում եմ ծանոթ փողոցներով: Եվ քեզ եմ տեսնում՝ իմ մշտական սիրուն: Բայց… դու մենակ չես, քո… կնոջ հետ ես (մեկ տարվա ընթացքում հասցրել ես ամուսնանալ): Այնքան երջանիկ տեսք ունես, կարծես իսկապես ամեն ինչ անցյալում ես թողել, ոչինչ չկա եւ չի եղել: Բայց սպասեք… նա հղի է: Դու հայր ես դառնալու, եւ վստահ եմ, որ լավ հայր կլինես, իսկ ես մայր չեմ դառնա (չեմ կարծում, որ կկարողանամ քեզ փոխարինող գտնել):

Հիշո՞ւմ ես, թե ինչպես էինք երազում հարսանիքի, երեխայի, ՄԵ՛Ր երեխայի մասին: Քո երազանքն իրականացավ, բայց ես չկամ այդտեղ (քո ֆիլմում ես քո կնոջ դերը չեմ խաղում, ինձ բաժին հասավ լքված կնոջ դերը)…

Ահա ես անցա քո կողքով՝ փորձելով թաքցնել արցունքներս, թախիծս: Չէ՞ որ դժվար է սիրելիիդ ուրիշի հետ տեսնել, այդ ամեն օր չի պատահում: Մի՞թե այդքան փոխվել եմ: Կամ էլ ձեւացրեցիր, թե չես ճանաչում: Մի՞թե մենք օտար ենք դարձել միմյանց: Որքան անարդար է կյանքը. մենք կարող էինք միասին լինել, ինչո՞ւ ոչինչ չստացվեց:

Գուցե հարկավոր է Մոսկվա վերադառնալ… կամ հեռանա՞լ այս կյանքից: Չէ՞ որ քեզ հետ էի կառուցել իմ բոլոր երազանքները, իսկ քանի որ դու չկաս, չկան նաեւ երազանքները… Մնաս բարով, կյանք: Մնաս բարով, սիրելիս: Ես սիրում էի քեզ…

Վերջին րոպեն է, կանգնած եմ անդունդի եզրին: Ներքեւում միայն քարեր են եւ լռություն, իսկ վերեւում՝ ցավ եւ խորտակված երազներ… Եվս մեկ րոպե, եւ ես այլեւս ցավ չեմ զգա… Ամեն ինչ վերջացավ…»:


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search