Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Իմ պատմությունը. «Մնաս բարով, սիրելիս: Ես սիրում էի քեզ…»

23:34, 5 օգոստոսի

NEWS.am STYLE-ի խմբագրությունն ընթերցողներից բազմիցս նամակներ էր ստանում, ովքեր առաջարկում էին բացել նոր խորագիր, որտեղ յուրաքանչյուր ցանկացող անորոշ հասցեատերերի շրջանակին ուղղված կարճ էսսեի, նամակի միջոցով կարող է ինքնարտահայտվել, ներկայացնել կյանքի մասին փիլիսոփայական մտորումները եւ այլն:

Կայքի խմբագրությունը հիշեցնում է, որ այսուհետ ձեզանից յուրաքանչյուրը կարող է մեզ ուղարկել սեփական պատմությունը [email protected] հասցեով (կարելի է նաեւ լուսանկարներով), իսկ մենք անպայման այն կտեղադրենք մեր կայքում՝ ցանկության դեպքում պահպանելով անանունությունը: Ամենից պատկերավոր, հուզիչ կամ արձագանք ստացած շարադրանքը խմբագրության կողմից մրցանակ կստանա:

Ահա եւս մեկ նամակ:

«Շուրջ մեկ տարի է անցել: Ես վերադարձել եմ Մոսկվայից, քայլում եմ ծանոթ փողոցներով: Եվ քեզ եմ տեսնում՝ իմ մշտական սիրուն: Բայց… դու մենակ չես, քո… կնոջ հետ ես (մեկ տարվա ընթացքում հասցրել ես ամուսնանալ): Այնքան երջանիկ տեսք ունես, կարծես իսկապես ամեն ինչ անցյալում ես թողել, ոչինչ չկա եւ չի եղել: Բայց սպասեք… նա հղի է: Դու հայր ես դառնալու, եւ վստահ եմ, որ լավ հայր կլինես, իսկ ես մայր չեմ դառնա (չեմ կարծում, որ կկարողանամ քեզ փոխարինող գտնել):

Հիշո՞ւմ ես, թե ինչպես էինք երազում հարսանիքի, երեխայի, ՄԵ՛Ր երեխայի մասին: Քո երազանքն իրականացավ, բայց ես չկամ այդտեղ (քո ֆիլմում ես քո կնոջ դերը չեմ խաղում, ինձ բաժին հասավ լքված կնոջ դերը)…

Ահա ես անցա քո կողքով՝ փորձելով թաքցնել արցունքներս, թախիծս: Չէ՞ որ դժվար է սիրելիիդ ուրիշի հետ տեսնել, այդ ամեն օր չի պատահում: Մի՞թե այդքան փոխվել եմ: Կամ էլ ձեւացրեցիր, թե չես ճանաչում: Մի՞թե մենք օտար ենք դարձել միմյանց: Որքան անարդար է կյանքը. մենք կարող էինք միասին լինել, ինչո՞ւ ոչինչ չստացվեց:

Գուցե հարկավոր է Մոսկվա վերադառնալ… կամ հեռանա՞լ այս կյանքից: Չէ՞ որ քեզ հետ էի կառուցել իմ բոլոր երազանքները, իսկ քանի որ դու չկաս, չկան նաեւ երազանքները… Մնաս բարով, կյանք: Մնաս բարով, սիրելիս: Ես սիրում էի քեզ…

Վերջին րոպեն է, կանգնած եմ անդունդի եզրին: Ներքեւում միայն քարեր են եւ լռություն, իսկ վերեւում՝ ցավ եւ խորտակված երազներ… Եվս մեկ րոպե, եւ ես այլեւս ցավ չեմ զգա… Ամեն ինչ վերջացավ…»:


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search