• Քրիստոնեական սարսափ. Ամենամռայլ կրոնական տեսարանները

  Քրիստոնեությունը լույս է և Աստծո ողորմածություն, կամ այդպես է ընդունված համարել․․․

• Մոխիրը կրակմարիչի մեջ, ծնկի իջած Հիտլերը և սատկած աղավնիներ. Մաուրիցիո Կատելանը Բեռլինում բեմադրել է «Գիշեր» ներկայացումը

  Հրդեհամարիչը, թերևս, ամենաաննկատելի ցուցանմուշն է Մաուրիցիո Կատելանի նոր ցուցահանդեսում, որն անցկացվել է Բեռլինում

• iPhone-ը՝ 1937 թվականից. Գրեթե 90 տարեկան նկարը վայրի դավադրության առասպել է ծնել

  Գրեթե իննսունամյա նկարը բուռն առցանց բանավեճ է առաջացրել և տարօրինակ դավադրության տեսության տեղիք տվել․․․

• The Guardian. Բորիս Ջոնսոնի դեմքով տղաբ. ինչո՞ւ ընդհանրապես գողանալ Ռենուարը  

  Մինչ ֆրանսիացի արվեստասերները ցնցված են Պիեռ-Օգյուստ Ռենուարի երկու նկարների գողության լուրից Կանյե-սյուր-Մերի թանգարանից, որը կրում է նրա անունը, արվեստի աշխարհի մնացած մասը շփոթված է. Իսկապե՞ս։ Ռենուա՞ր։ Բայց նա... սարսափելի է։ Դա նման է նեղ ջինսերի դարաշրջանում բաճկոններ թալանելուն...

• Վահան Տերյանի և Հովհաննես Թումանյանի գրական երկխոսությունը՝ նոր բացահայտումների լույսի ներքո

  Հայ գրականության երկու մեծերի՝ Վահան Տերյանի և Հովհաննես Թումանյանի ստեղծագործական ու մարդկային կապերի մասին նոր փաստեր են ներկայացվել Սուսաննա Հովհաննիսյանի նոր ուսումնասիրությունում...

• Ավետիք Իսահակյանը և Չինաստանը․ երբ հայ բանաստեղծի պոեզիան և չինական մշակույթը հանդիպեցին՝ դառնալով կամուրջ երկու քաղաքակրթությունների միջև

  Ի՞նչ կարող են պատմել մի քանի փոքրիկ չինական արձանիկները հայ գրականության մեծերից մեկի մասին...

• Կորկոտը՝ Կապանի համը, որը ժառանգվում է սերնդեսերունդ

  Խոհարար Կարեն Օհանջանյանի համար կորկոտը պարզապես ուտեստ չէ...

• Հայաստանի զբոսաշրջային բումը. Ինչպես է երկիրը գրավում ճանապարհորդներին 2026 թվականին

  2026 թվականը ռեկորդային տարի էր հայկական զբոսաշրջության համար. երկիրն ունեցավ զբոսաշրջիկների աննախադեպ աճ՝ գրանցելով անկախությունից ի վեր լավագույն ցուցանիշները…

Դուբայի Meem Gallery-ում բացվել է լիբանանահայ նկարիչ Ասադուր Բեզդիկյանի ցուցահանդեսը, ով աշխարհով մեկ հայտնի է որպես Ասադուր:

«Assadour: Etchings» վերնագրված ցուցահանդեսում ներկայացված են 15 աշխատանքներ, որոնք ընդգրկում են նկարչի մոտ հինգ տասնամյակների կարիերան, որոնք բացահայտում են ոչ միայն նրա նվիրվածությունն ու տպագրության վարպետությունը, այլեւ համընդհանուր գրավչությամբ յուրահատուկ ձայնը:

«Ասադուրը համարվում է արաբական աշխարհի լավագույն փորագրիչներից մեկը», -  The National-ին ասել է Meem Gallery-ի փոխտնօրեն Շադ Աբդուլքարիմը: «Նրան առանձնացնում է այն, որ արաբ փորագրիչներ շատ քիչ ունենք այս տարածաշրջանում: Նրա աշխատանքը հիմնականում կենտրոնացած է փորագրությունների եւ օֆորտի վրա։ Չնայած նա նկարներ է նկարել, բայց հենց այս աշխատանքներով է նա առավել հայտնի»։

Ասադուրը ծնվել է Բեյրութում՝ հայ ընտանիքում 1943 թվականին։ Նա մեծացել է Բուրճ Համուտ արվարձանում՝ բազմազան, մշակութային հարուստ միջավայրում, որտեղ նրան ենթարկվել են մի շարք գեղարվեստական ​​ոճերի եւ վերաբերմունքի:

18 տարեկանում Ասադուրը տպագրություն եւ նկարչություն է սովորել Իտալիայի Պերուջա նահանգի Պիետրո Վանուչիի ակադեմիայում: Այնտեղ նա նաեւ այցելել է Ֆլորենցիա, Սան Ջիմինիանո եւ ուսումնասիրեց Ջոտտո դի Բոնդոնեի, Պաոլո Ուչելլոյի և Սենի դի Պեպոյի, իտալական վերածննդի վարպետների՝ Չիմաբուեի ստեղծագործությունները։

1964-ին եռամյա կրթաթոշակ է ստացել Լիբանանի մշակույթի նախարարության կողմից՝ Փարիզի Գեղարովեստի բարձրագույն ազգային վարժարանում ուսանելու համար։ Նա ստացել է մի շարք մրցանակներ եւ ընդունվել է ֆրանսիական արվեստի հեղինակավոր կազմակերպություններում, այդ թվում՝ Salon de Mai de Paris, La Jeune Gravure Contemporaine և Les Peintres-Graveurs Francais:

Ասադուրի վաղ ծանոթությունը տարբեր համայնքների ու գեղարվեստական ​​պրակտիկաների հետ, ի վերջո, հայտնվեց նրա ստեղծագործության մեջ, որը օրգանապես միավորում է տարբեր գաղափարներ և ոճեր նույն հարթության վրա:

Մանրամասն, խճճված շերտավորման միջոցով, որը համակցված է համընդհանուր ճանաչելի խորհրդանիշների եւ պատկերային տարրերի օգտագործմամբ, Ասադուրի աշխատանքը ապակառուցում է իրականությունն ու ստեղծում յուրահատուկ երեւակայական աշխարհ, որն ուսումնասիրում է այնպիսի թեմաներ, ինչպիսիք են ինքնությունը, կորուստը, հիշողությունը, մենակությունը եւ մարդկային փորձը:

«Ասադուրը նայեց իր տիեզերքին եւ ստեղծեց իր աշխարհը,- ասում է Աբդուլքարիմը:- Նրա որոշ ստեղծագործությունների հիմքում ընկած գաղափարները կապված են նրա ժառանգության հետ: Ստեղծագործություններում տեղ են գտել հայ ժողովրդի ու արաբների տառապանքներից ու դժվարություններից մի քանիսը»։

Ասադուրի աշխատանքն ակնթարթորեն ճանաչելի է։ Թեեւ նրա ոճը տարիների ընթացքում զարգացել է, նրա գրվածքների լայն շրջանակը մեկ տարածության մեջ զարմացնում է հանդիսատեսին իր ձայնի պարզությամբ: Նրա գունապնակը, գծի նուրբ, բայց համարձակ օգտագործումը, վարպետությունը եւ հեռանկարը մնացին հետեւողական ողջ ընթացքում: Դա աբստրակտ հատկանիշների համադրություն է կուբիզմի տարրերի եւ նույնիսկ սյուրռեալիստական ​​զգացմունքայնության հետ։ Երկրաչափական, հավասարակշռված կոմպոզիցիաները լցված են տարածությամբ, բայց միևնույն ժամանակ մանրակրկիտ հարվածներով, գրաֆիկական գծերով եւ լույսի ու ստվերի նուրբ մատուցմամբ:

«Ասադուրն ասում էր, որ տարված է ժամանակով եւ դրա հոսքով,- ավելացնում է Աբդուլքարիմը:- Իր սովորական մոտիվներով, ինչպիսիք են կիսալուսինը կամ եռանկյունին, նա սահմանում է ժամանակային շրջանակ, որտեղ նա զբաղվում է որոշակի գաղափարներով: Անկախ նրանից, թե դա սոցիալական բացառվածություն է, թե իր անձնական տրավմաները, նա ինչ-որ կերպ պատնեշում է իրեն հանդիսատեսից՝ դժվարացնելով կարդալը կամ շերտեր ավելացնելով իր տիեզերքի բարդ ստեղծագործությանը»:

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում