«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Հայոց ցեղասպանությունը և կյանքի ծարավը. պարադոքս, որը չի կարելի անտեսել

12:17, 24 ապրիլի

Սեփական վիշտը դրոշի պես կրելը վատ վարվելակերպ է, բայց այն մոռացության մատնելը մյուս ծայրահեղությունն է, որը նույնպես մեզ պատիվ չի բերում: Մարդը, որը չունի իր նախնիների մասին հիշողություն, նման է արմատներ չունեցող ծառի։

Այս օրը աշխարհի հսկայական հայկական սփյուռքը երթեր է անցկացնում՝ հարգանքի տուրք մատուցելով իրենց ազգության և կրոնի համար դաժանորեն սպանված մեկուկես միլիոն հայերի հիշատակին: Մի ամբողջ ժողովրդի սեփական հողից վտարումը և նրանց արյունարբու ոչնչացումը հայոց պատմության մեջ հսկայական, բաց վերք է, որին անհնար է նայել առանց սարսափի, և որը երբեք չի բուժվի։

Այսօր լրանում է Օսմանյան կայսրությունում 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության զոհերի հիշատակի 111-րդ տարելիցը: Հայոց անցյալի այս ողբերգական մասը չմնաց պատմության վակուումում, այլ սերունդներ անց շարունակեց գոյություն ունենալ ընտանեկան պատմությունների, լեզվական տեղաշարժերի, ցրված աշխարհագրության և բարոյական վերաբերմունքի տեսքով։

Միայն տրավմայի վրա կառուցված ինքնությունը վտանգում է դառնալ փակ համակարգ, քանի որ այն վերարտադրում է ցավը, բայց միշտ չէ, որ իմաստ է ստեղծում: Այնուամենայնիվ, հիշողության բացակայությունը ավելի արմատական ​​​​խզում է: Ահա թե որտեղ է արդիական դառնում «Եվ օրը տևում է ավելի երկար, քան հարյուր տարի» վեպի մանկուրտի կերպարը. մարդ, որը զրկված է հիշողությունից, և, հետևաբար, նաև ներկա կարգից բացի որևէ այլ բանի հետ կապվելու ունակությունից: Սա պարզապես մոռացության փոխաբերություն չէ, այլ սուբյեկտիվության կորստի մոդել: Հետևաբար, այստեղ հարցը ոչ թե հիշելն է, թե ոչ, այլ ԻՆՉՊԵՍ հիշել անցյալը։

Հիշողությունը հիմնարար նշանակություն ունի անհատականության համար, և եթե ամնեզիան մտավոր խանգարման նման մի բան է, ապա անհնար է զրկել ամբողջ ժողովրդի հիշողությունից և ջնջել նրանց անցյալը, քանի որ այն չի պահպանվում թանգարաններում, հին ավերակների պատերին, անձնագրի դրոշմանիշում, քաղաքական գաղափարախոսության մեջ կամ աշխարհագրությունում: Նույնիսկ ամենատաք երևանյան արևի տակ հում ուղտի կաշին չի ջնջի հայերի պատմական և կոլեկտիվ հիշողությունը։

Մահվան իմացությունը, երբ այն վերացական չէ, այլ զգացվում է սերունդների կոլեկտիվ փորձի միջոցով, փոխում է կյանքի ոսպնյակը. ոչ թե դեպի մռայլություն, ինչպես հաճախ ենթադրվում է, այլ դեպի ինտենսիվություն։

Այս իմաստով, մահվան հիշողությունը չի դժվարացնում կյանքը, բայց անկասկած այն ավելի մեծ խտություն է հաղորդում, կարծես յուրաքանչյուր պահ զրկված է կոպիտ նախագիծ լինելու իրավունքից և, հետևաբար, ապրում է որպես միակ հնարավոր արդյունք։ Հետևաբար, եթե մենք հյուր ենք ընդունում, դա անում ենք հնարավորինս լայն գրկախառնությամբ. եթե ծիծաղում ենք՝ մինչև արցունքներ. եթե տոնում ենք՝ կարծես վերջին անգամ դա լինի. եթե սիրում ենք կամ ատում՝ մինչև ինքնաոչնչացում։ Ապրելու ցանկության մեջ փոխզիջում չկա, երբ մենք ստիպված ենք եղել հազարամյակներ շարունակ գոյատևել։

Մեր ընտանիքի հետ կապը մեզ հիշեցնում է, որ կյանքը վերջավոր է, բայց մահը վերջը չէ։

Երբ կոլեկտիվ հիշողությունը պարունակում է սիրելիների, տների և աշխարհի կայունության կորստի փորձը, տարածքը սկսում է տարբեր կերպ գնահատվել. տունը դադարում է լինել պարզապես ֆիզիկական վայր. այն դառնում է մի գործողություն, որը պետք է անընդհատ հաստատվի, այստեղից էլ՝ ցանկությունը՝ այն լցնել մարդկանցով, ձայներով, ուտելիքով, ժեստերով և պատմություններով։

Այս իմաստով, գովաբանված հայկական հյուրընկալությունը պարզապես «ջերմություն» չէ, այլ գրեթե գոյաբանական ժեստ, որն ապացուցում է, որ քանի դեռ մեկ այլ մարդ ներկա է, տունը գոյություն ունի։

Պատմությունը նույնիսկ ազդել է հայերի յուրահատուկ հարաբերությունների վրա։ Երբ մշակութային հիշողությունը արմատավորում է այն միտքը, որ կյանքը կարող է կտրուկ և անդառնալիորեն ավարտվել, առաջանում է ցանկություն՝ այն «հետո»-ի համար չթողնել։ Այստեղից էլ՝ յուրաքանչյուր հանդիպում տոնակատարության վերածելու սերը, սերը մեծարելու, երջանկությունը տոնելու և ընդհանուր առմամբ կյանքը սիրելու ունակությունը։

Պատմության ողբերգական էջերն ազդել են նույնիսկ մանրուքների և առօրյա կյանքի ծեսերի նկատմամբ մեր բավականին ընտրողական ուշադրության վրա։ Լվացքի կախման ձևը, տոլմայի փաթաթման ձևը, սուրճի եփման ձևը և գաթան թխելու ձևը պարզապես տնային կարգուկանոն չեն, այլ հիշողության միկրոպրակտիկաներ, որոնց միջոցով մեր աշխարհի կարգը, մեկ անգամ ոչնչացվելուց հետո, վերարտադրվում է։ Այսպիսով, մանրուքը դառնում է կայունության կրող. եթե տոլման ճիշտ է փաթաթվում, այս աշխարհում ինչ-որ բան դեռ կարող է պահպանվել և փոխանցվել։

Նույնիսկ ջազվեից տաք սուրճը սոցիալական գործիք է և ժամանակի դանդաղեցման ծես։ Այն «խմած» չէ, այլ ներկայացվում է որպես փոխազդեցության տեսարան՝ դադար, զրույց, հայացք, կրկնություն։ Մշակույթում, որտեղ խզումներն ու կորուստները դարեր շարունակ իրականություն են եղել, նման կրկնվող ծեսերը ստեղծում են շարունակականության զգացում։ Այս դեպքում սուրճը միջոց է մեզ և միմյանց հիշեցնելու, որ մենք դեռ այստեղ ենք և դեռ խոսում ենք։

Աշխարհով մեկ տարածված հայերի շրջանում «մերոնցից մեկին» «հա՞յ ես» արտահայտությամբ ողջունելն ավելին է, քան սոցիալական շփում. դա համատեքստը անմիջապես վերականգնելու կոդ է։ Կարծես լեզուն, հիշողությունը և պատմությունը մի պահ կենտրոնացած լինեն մեկ կետում, այդ իսկ պատճառով այս ուրախությունը հաճախ դրսից չափազանց է թվում։ Սակայն խոսքը անհատի մասին չէ որպես այդպիսին, այլ ինքդ քեզ վերադառնալու մասին։

Ցեղասպանության հիշողությունը ոչ միայն տրավմատիզացնում է մեզ, այլև վերաձևակերպում է մեր զգայունությունը կյանքի նկատմամբ. այն դա դարձնում է ավելի փխրուն և, հետևաբար, նույնիսկ ավելի թանկարժեք։ Եվ այդ ժամանակ հյուրընկալությունը, հանդիպումների ուրախությունը, սեղանի առատաձեռնությունը և մանրուքների նկատմամբ ուշադրությունը դադարում են լինել պարզապես մեր «ազգային բնութագրերը» զբոսաշրջային իմաստով, այլ դառնում են մեր դիմադրության ձևերը ոչնչացմանը։

Մշակութային կոդը մեծապես ձևավորվում է կոլեկտիվ հիշողությամբ, և սա միայն լվացք կախելու, արարատյան հովտում ծիրանի և նշի ծաղիկների կամ լավաշի ձեռագրերի հատուկ կարգերի մասին չէ։ Այն, առաջին հերթին, մահվան հիշողությունն է, որը պարունակվում է ապրելու անդիմադրելի ցանկության և ունակության մեջ։

Մահվան հրեշտակը չի գալիս չափազանց շատ բան ապրած ծերունու մոտ, ուստի նա շարունակում է ապրել։ Սակայն մենք՝ որպես Ուրարտուի թագավորության ժառանգներ, գիտենք, թե որքան անսպասելի կարող է հայտնվել այս հյուրը, ուստի մենք պատվում ենք կյանքը, քանի դեռ կարող ենք, ինչպես մեր նախնիներն են մեզ կտակել։

Ռեգինա Մելիքյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search