• «Սեքս խղճահարությունից դրդված». ցնցող ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչու են կանայք քնում տղամարդկանց հետ, նույնիսկ երբ չեն ուզում

  Հետազոտողները պարզել են, որ կանայք, ովքեր ընդհանրապես սեռական ցանկություն չեն զգում, կարող են ամսական երկու-երեք անգամ սեռական հարաբերություն ունենալ՝ իրենց հարաբերությունները պահպանելու և զուգընկերոջից բաժանվելը կանխելու համար: Երբեմն մտերմությունը ընդհանրապես կրքի մասին չէ․․․

• Երկարատև սիրո գաղտնիքը անկողնում է. գիտնականները ապացուցել են սեռական վստահության և երջանկության միջև կապը

  Իտալիայում վերջերս անցկացված առցանց ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ սեռական առումով ինքնավստահ և ինքնաբավ մարդիկ հակված են ավելի մեծ բավարարվածություն զգալ իրենց սիրային հարաբերություններում․․․

• Տղամարդիկ և կանայք թշնամիներ չեն. Ինչու է ինտերնետը մեզ պարտադրում սեռերի պատերազմ

  Հարաբերությունների դադարեցումը, միայնության համաճարակը և փոխադարձ դժգոհության պաշտամունքը գրավել են թվային տարածքը․․․

• 5 պատճառ, թե ինչու են կանայք դավաճանում

  Երկար ժամանակ կանանց անհավատարմության դրդապատճառները մնում էին բանավեճի առարկա և շատ ավելի քիչ էին ուսումնասիրվում, քան տղամարդկանցը․․․

• Կանադուհին տղամարդկանց փոխանակել է արհեստական ​​ինտելեկտով ստեղծված ընկերոջ հետ. «Սեքսը ռոբոտի հետ ավելի լավ է, քան ցանկացած իրական տղամարդու հետ»

  41-ամյա կանադացի Սառա Գրիֆինը սեր է գտել արհեստական ​​բանականության տեսքով․․․

• Շաբաթական 3.5 անգամ. Գիտնականները հաշվարկել են սիրահար զույգերի համար սեքսի նորման

  Թվում է տրամաբանական. որքան ուժեղ է սերը, այնքան շատ է սեքսը։ Սակայն գիտությունը պնդում է, որ իրականում ամեն ինչ բոլորովին այլ կերպ է գործում․․․

• Ընտանեկան սիրավեպ. ամերիկուհին քնել է իր դստեր փեսացուի հետ և պնդում է, որ ամուսինը հիացած է

  Ամանդա անունով 55-ամյա ամերիկուհին հայտնվել է սկանդալի կենտրոնում՝ բացահայտորեն խոստովանելով, որ հարաբերություններ ունի սեփական դստեր փեսացուի հետ․․․

• TikTok-ն ընդդեմ ամուսնության. Ինչպես է տղամարդկանց ատելու միտումը կանանց թողնում «կոտրված տաշտակի մոտ»

  TikTok-ի վիրուսային միտումները և ֆեմինիստական ​​գրականությունը կանանց սովորեցնում են տղամարդկանց թշնամիներ համարել…

NEWS.am STYLE-ի խմբագրությունը շարունակում է հրապարակել իր ընթերցողների նամակները: Եթե դուք ասելիք ունեք որեւէ թեմայի շուրջ, կարող եք գրել մեզ ([email protected]), եւ մենք կհրապարակենք ձեր նամակը: Միաժամանակ, կկարողանաք ստուգել, մեզ իրական, թե կեղծ հեղինակներ են գրում, ինչի մասին մենք բազմիցս կարդում ենք նամակների մեկնաբանություններում: Այս նամակը հրապարակում ենք գրեթե առանց խմբագրելու:

«Բարեւ ձեզ: Ես արդեն յոթ տարի ապրում եմ Հայաստանում: Ծնվել եմ 1980 թվականին, Երեւանում: Հայրս ռուս է: 1990-ականների սկզբին մենք արտագաղթեցինք Իսրայել, բայց այնտեղ մեր կյանքը չդասավորվեց, եւ հինգ տարի անց վերադարձանք Հայաստան: Ես ավարտել եմ Պոլիտեխնիկի IT բաժինը: Հիմա 34 տարեկան եմ, ամուսնացել եմ հայուհու հետ, 3 երեխա ունենք: Ես ռուսական քաղաքացիություն ունեմ, կինս ու երեխաներս՝ հայկական: Չորս տարի առաջ այստեղ աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ ունեի եւ մեկնեցի Մոսկվա, որտեղ 1.5 տարի անցկացնելուց հետո արագորեն վերադարձա: Եվ հիմա Ձեզ բացատրեմ, թե ինչու չեմ մեկնի Ռուսաստանում ապրելու, կմնամ այստեղ, եթե անգամ երկրին լիարժեք ճգնաժամ սպառնա:

Աշխատելու մեկնեցի մենակ, այնպես ստացվեց, որ աշխատում էի ոչ մասնագիտությամբ: Սկսեցի աշխատել հաջողակ մի ռեստորանում: Նախապես ասեմ, որ աշխատանքը գտա հայտարարությամբ, իսկ ռեստորանի ղեկավարն ազգությամբ ռուս էր, ինչպես եւ ամբողջ անձնակազմը՝ մատուցողից մինչեւ խոհարար: Մերձմոսկվայի չափանիշներով նորմալ էին վարձատրում, առավել եւս, որ ապրում էի ծանոթներիս մոտ, ինչն ինձ հնարավորություն տվեց մի քիչ տնտեսել եւ ինքնուրույն մեկ սենյականոց բնակարան վարձել: Հիմա բուն խնդրի մասին: Ինձ համար դժվար էր հոգեբանական տեսանկյունից: Ինձ յուրայինի նման էին ընդունում, հայտնի «խաչիկի» կնիքն ինձ վրա չդրվեց: Բայց ինձ համար դժվար էր իմ այդ ազգի հետ: Չգիտեմ… Կարծում եմ՝ մարդը պատկանում է այն ազգությանը, որի մշակույթի կրողն իրեն համարում է: Հավանաբար, ես սովետական մշակույթի կրողն եմ, հնարավոր է՝ հետխորհրդային հայկական մշակույթի: Ինքս էլ չգիտեմ, քանի որ գիտակցական մակարդակով ինձ բուն հայկական մշակույթի կրող չեմ համարում, քանի որ շատ թույլ եմ հայկական ազգային երաժշտությունից, գրականությունից եւ այլն:

Ամեն դեպքում, փաստը մնում է փաստ, որ արդեն երկու ամիս աշխատելուց հետո հասկացա, որ Ռուսաստանում եթե չես խմում, քեզ չեն հասկանում: Կարեւոր չէ, թե ում հետ, մտավորականության ներկայացուցիչների, թե՝ ոչ, բայց խմել իմանալ պարտավոր ես: Եվ այդ ինձ սարսափելի դուր չեկավ, քանի որ եթե Կովկասում կարողանում են լավ նստել, խմել եւ ուրախանալ, ապա, իմ դիտարկումներով, Ռուսաստանում այդ գրեթե միշտ ծեծկռտուքով է ավարտվում: Եթե մի քանի ամիսը մեկ անգամ հաջողվում էր գնալ բնության գրկում հանգստանալու, ապա զայրացնում էր ոչ թե ամենուրեք թափված աղբը, այլ համատարած գինարբուքը: Երեկոյան ժամը յոթից հետո փոքրիկ քաղաքի գրեթե ամբողջ երիտասարդությունը քայլում էր գարեջուրը ձեռքին: Իսկ առավոտյան աշխատանքի գնալիս ինձ համար սովորական էր դարձել փողոցում ամենուրեք թափված ներարկիչների առկայությունը:

Աշխատավայրում գործընկերներս, կարծես, վատը չէին, եթե չհաշվենք այն, որ խոհանոցում մի քանի կանայք հաճախ աչքերի տակ կապտուկներով էին լինում. հարբած ամուսիններն էին ծեծում: Երբ ես զարմացած հարցնում էի, իսկ ի՞նչ է անում ամբողջ օրն ամուսինը, աղջիկների պատասխանը հետեւյալն էր. «Պառկած է բազմոցին»: Պարզվում է՝ ամուսիններին «պալոժ չէր» 40.000 ռուբլու համար աշխատելը, թող տաջիկները տանջվեն, իսկ նրանք հեռակառավարման վահանակը ձեռքներին բազմում են հեռուստացույցի առջեւ:

Կարճ ասած՝ ես սկսեցի հասկանալ, որ ես երբեք այստեղ չեմ բերի իմ կնոջն ու երեխաներին: Ես կնախընտրեմ, որ նրանք մեծանան Հայաստանում, բայց կարողանան գիշերը ժամը 4-ին հանգիստ զբոսնել Երեւանում, այլ ոչ թե ռուսական քաղաքի փողոցներում, որտեղ երեկոյան ժամը 7-ից հետո հարբած թափթփուկները չեն կարողանում իրենց վերահսկել, որտեղ երիտասարդության շրջանում թմրամոլությունն այն աստիճանի է հասել, որ ամեն ինչ արդեն բացահայտորեն է կատարվում, որտեղ այլատյացությունը թաքցնում են կեղծավոր բարեսրտությամբ, իսկ որոշակի աստիճանից հետո այն դուրս է հորդում «քաղաքակիրթ» սլավոնների ներսից:

Ռուսաստանից ես չհեռացա, ես փախա այնտեղից: Գրողի ծոցը նրանց փողերը: Ես վերադարձա, մեկ տարի չէի կարողանում աշխատանք գտնել: Հիմա աշխատում եմ IT ընկերությունում եւ Հայաստանի համար նորմալ վաստակում եմ: Ապրում եմ հանգիստ եւ խաղաղությամբ՝ անկախ այն իշխանությունից, որն այսօր կա Հայաստանում: Ուրախ եմ, որ հարեւաններիս հետ կարող եմ դիմավորել Ամանորը եւ ցանկացած անցորդի հետ փողոցում զրուցել: Գրում եմ ձեզ նրա համար, որ իմանաք. այստեղ էլ կան բազմաթիվ հաճելի, բայց կարեւոր մանրուքներ, որոնք դուք չեք նկատում:

Եվ ամենակարեւորն այն է, որ ցանկացած պարագայում այստեղ կան մարդիկ, ովքեր մարդ են մնացել, ինչի հետքն անգամ իմ դե-յուրե հայրենիքում, իմ կարծիքով, չկա: Գուցե ես սխալ եմ, բայց ինձ համար այստեղ ավելի լավ է, քան Ռուսաստանում: Վստահ եմ, որ Մաքսային միություն մտնելուց հետո այստեղ բազմաթիվ ռուս զբոսաշրջիկներ կգան: Հուսով եմ՝ նրանք կկարողանան մեզանից շատ բան սովորել, այլ ոչ թե կեղտոտել այս երկիրը, ինչպես կեղտոտել են իրենց սեփականը եւ կեղտոտում են թուրքական ափն իրենց արձակուրդների ընթացքում:

Սերգեյ Ա.

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում