«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Հայկական նեպոտիզմ՝ ինքնաոչնչացման ճանապարհ

21:15, 13 մարտի

Վերջերս խորհելով հայկական մենթալիտետի առանձնահատկությունների մասին՝ ես եկա այն եզրակացության, որ մեր հիմնական խնդիրը, որի ցանկացած պարագայում խոչընդոտում է առաջընթացն ու զարգացումը, պայմանավորված է նեպոտիզմով. այսինքն՝  խնամիականություն, հարազատներին եւ բարեկամներին՝ անկախ նրանց ունակություններից եւ հնարավորություններից, մշտապես «առաջ տանելու» ցանկություն։

Ես իհարկե, ողջունում եմ մտերիմներին օգնելու մարդկանց ցանկությունը, հատկապես եթե խոսքը բարեկամի մասին է։ Սակայն այդ օգնությունը չպետք է վնասի մեկ ուրիշին՝ թեկուզ ոչ հարազատի, բայց մեկը, ով ավելի տաղանդավոր ու շնորհառատ է այդ հարցում։ Ներկայացնեմ մի քանի օրինակ, որոնք վստահ եմ, դուք նույնպես հանդիպել եք։

Ինձ ծանոթ բժիշկներից մեկը պատմել է իր հայտնի եւ մեծ հեղինակություն վայելող (այնքան հեղինակավոր, որ նա բավականին ծանրակշիռ մարդ է հայկական բժշկության ասպարեզում)  գործընկերներից մեկի մասին։ Ահա թե ինչ է անում այդ նույն բժիշկը։ Նա մենաշնորհ է բժշկության իր ոլորտում՝ կտրականապես թույլ չտալով ավելի երիտասարդ մասնագետներին վիրահատությունների կատարել, նոր մեթոդներ կիրառել. կոպիտ ասած՝ փակում է նրանց թթվածինը եւ այս ամենն իհարկե, հիվանդներին վնասելու հաշվին։ Ընդ որում, միակ բժիշկը (նրանից բացի), ով կարող է հիվանդներ ընդունել եւ վիրահատություններ կատարել (հետեւաբար, գումար վաստակել եւ փորձ ձեռք բերել) նրա որդին է։

Մեկ այլ դեպք։ Ընկեր ունեմ, ում որդին հայտնվել է Հայաստանի երիտասարդական հավաքականներից մեկում։ Տղան բավականին լավ հնարավորություններ ունի եւ տվյալ թիմում լավագույնն է։ Բայց երբ գործը հասնում է միջազգային մրցումներին, գուշակեք թե ու՞մ են ուղարկում։ Ճիշտ է, մարզչի որդուն, ով մեծապես զիջում է մյուսներին։ Եվ միայն համառության ու ծնողների ֆինանսական աջակցության շնորհիվ երեխան է հայտնվում մրցումներում եւ գրավում առաջին տեղ։ Նա հաջողակ է։ Իսկ ինչպե՞ս պետք է ծնողները, ովքեր ունեն խելացի եւ տաղանդավոր երեխաներ, սակայն չունեն գումար, բացատրեն իրենց երեխաներին այս  հերթական անարդարությունը։ Կամ այսքանից հետո ինչպե՞ս դաստիարակել ապագա սերնդին՝ ի՞նչ արժեքների վրա հիմնվելով։

Վստահ եմ, որ ներկայացված օրինակներին ծանոթ են բոլորը եւ ցավոք, սա արդեն սովորական երեւույթ է դարձել մեզ համար։ Ընդ որում, այնքան սովորական, որ ոմանք ոչ միայն չեն բարկանում եւ չեն քննադատում այս ամենը, այլ նորմալ ու ճիշտ են համարում։ Մենք պատրաստ ենք մեր սխալների մեջ մեղադրել բոլորին, բացի մեզանից։ Սակայն եթե «զինված աչքով» նայենք այս հարցին, ապա կհասկանանք, որ մենք արժանի ենք նրան, ինչ ունենք։ Եվ սա վերաբերում է մեր կյանքի բոլոր ոլորտներին։ Նախապատվություն տալով դիլետանտիզմին՝ մենք ինքներս ենք խոչընդոտում մեր զարգացմանն ու առաջընթացին, ոչ թե «մութ ուժերը»։ Եվ մինչեւ մենք չփոխենք մեր մտածելակերպը, ոչ մի հրաշք չի կատարվի։ Բարի պապիկը չի կարող գալ եւ փոխել մեզ. թեկուզ միայն այն պատճառով, որ մենք դա թույլ չենք տա։ Եվ հենց այս պատճառով է, որ մեզանից շատերը լքում են իրենց նախնիների հայրենիքը՝ բախտ որոնելով արտասահմանում։ Այնտեղ ավելի հեշտ է, այնտեղ խոչընդոտներ եւ արգելքներ ստեղծող հայեր չկան, իսկ երբ որեւէ հայրենակից ենք հանդիպում, փորձում ենք որքան հնարավոր է հեռու մնալ նրանից։ Անհեթեթություն է, բայց սա է մեր իրականությունը։ Շահնուր Վաղինակ Ազնավուրյանը երբեք համաշխարհային ճանաչում ձեռք չէր բերի եւ չէր դառնա մեծանուն Շառլ Ազնավուր, եթե ապրեր Հայաստանում։ Օտար ափերում մեծ բարձունքների հասած բազմաթիվ հայեր կան, ովքեր սեփական երկրի սահմաններում պարզապես անպիտան եւ չփառաբանված կմնային։ Եվ խնդիրը ոչ թե մեր փոքրիկ երկիրն է, այլ այն, որ մենք ինքներս մեզ պարփակել ենք սեփական ծիծաղելի սկզբունքների եւ խնամիականության փոքրիկ աշխարհում...

 

Ալեքս Ալիխանյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search