Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Իմ պատմությունը. «Չգիտեմ ինչպես եւ ինչու ապրել»

23:03, 5 հունիսի

NEWS.am STYLE-ի խմբագրությունն ընթերցողներից բազմիցս նամակներ էր ստանում, ովքեր առաջարկում էին բացել նոր խորագիր, որտեղ յուրաքանչյուր ցանկացող անորոշ հասցեատերերի շրջանակին ուղղված կարճ էսսեի, նամակի միջոցով կարող է ինքնարտահայտվել, ներկայացնել կյանքի մասին փիլիսոփայական մտորումները եւ այլն:

Կայքի խմբագրությունն անսաց այդ բազմաթիվ խնդրանքներին եւ սկսեց աշխատել նոր խորագրի ստեղծման ուղղությամբ, որը որոշվեց վերնագրել «Իմ պատմությունը»: Այսուհետ ձեզանից յուրաքանչյուրը կարող է մեզ ուղարկել սեփական պատմությունը [email protected] հասցեով (կարելի է նաեւ լուսանկարներով), իսկ մենք անպայման այն կտեղադրենք մեր կայքում՝ ցանկության դեպքում պահպանելով անանունությունը: Ամենից պատկերավոր, հուզիչ կամ արձագանք ստացած շարադրանքը խմբագրության կողմից մրցանակ կստանա:

«Ցանկանում եմ ձեզ պատմել իմ պատմությունը: Ասում են՝ ժամանակը բուժում է վերքերը: Բայց իմ դեպքում արդեն 8 տարի է՝ դրանք չեն բուժվում:

Այն ժամանակ ես 17 տարեկան էի: Նա ինձանից 11 տարի մեծ էր: Ես երկար ժամանակ ձգտում էի հասնել փոխադարձ սիրո, հանդիպումների առիթ էի փնտրում, նրան բռնում էի համացանցում, զրուցում: Վերջապես ամեն ինչ ստացվեց: Ես սավառնում էի երկնքում:

Մենք զբոսնում էինք, զրուցում, համբուրվում… Ամեն երեկո ինչ-որ տեղ էինք գնում: Նա ասում էր, որ ես իրեն վերադարձրել եմ ոչ միայն երիտասարդությունը, այլեւ մանկությունը: Այսպես շարունակվեց 2 ամիս:

Հետո մայրս որոշեց, որ նրա հետ ծանոթանալու ժամանակն է: Եկավ ծաղիկներով, ամեն ինչ պարզապես հրաշալի անցավ: Երջանկությունս սահման չուներ:

Ես գիտեի, որ նա ընկերուհի է ունեցել: Աղջիկն ապրում էր Թբիլիսիում, նա՝ Երեւանում: Ընկերս պատմում էր, որ աղջկա ծնողները թույլ չեն տվել նրանց միասին լինել, եւ որ ինքը շատ է սիրել նրան: Նրա մասին խոսում էր տխրությամբ եւ կարոտով: Իսկ ես ականջներս կախ լսում էի:

Նա եւ այդ աղջիկն ընդհանուր ընկերներ ունեին, ում հետ նաեւ ես էի ծանոթ: Մի անգամ նրանցից մեկի՝ Տիգրանի հետ նստած էինք սրճարանում: Անսպասելիորեն ասաց, որ Լենան (այդպես էր վրացուհու անունը) հաջորդ շաբաթ պատրաստվում է Երեւան գալ: Ես դրան նշանակություն չտվեցի, իմ Հրանտը ոչ մի կերպ չարձագանքեց, առայժմ…

Մի քանի օր անց նա հանկարծ անհետացավ: Մենք պայմանավորվել էինք կինո գնալ: Ես նստած սպասում էի նրա հեռախոսազանգին: Այդպես էլ չստացա: Նրա բջջայինն անջատված էր:

Ուղեղումս ինչ-որ բան փայլատակեց: Ես միանգամից հիշեցի այն խոսակցությունը եւ հասկացա, որ նա այդ աղջկա հետ է: Ամբողջ երեկո լաց եղա եւ վերջապես պատասխան ստացա. «Ընկերոջս հետ էի, նա հիվանդանոցում է»: Ես չհավատացի: Եվ իրավացի էի…

Հետո սկսվեցին անվերջ ստերը հիվանդ սրտի մասին, խղճալի խոստովանությունները, թե չի ցանկանում խորտակել իմ երիտասարդությունը, որ նա անհույս հիվանդ է: Իսկ ամեն ինչ երեսիս ասելու համարձություն այդպես էլ չունեցավ:

Պարզվեց, որ հաշտվել են: Այդ մասին նույնպես ես միանգամայն պատահաբար իմացա: Պարզապես նրանց միասին տեսա: Աշխարհը, կարծես, փուլ եկավ:

Մի քանի ամիս անց նրանք նշանադրվեցին: Հավանաբար, աղջիկը բուժեց նրա հիվանդ սիրտը, չնայած ճակատագիրը նրանց հետ չար կատակ արեց: Չգիտեմ ինչու, բայց այդպես էլ չկարողացան ամուսնանալ:

Հիմա աղջիկն Ամերիկայում է, նա ամուսնացած է ուրիշի հետ: Իսկ ես 8 տարի է՝ չեմ կարողանում նրան մոռանալ: Հիշում եմ ամեն ինչ. նրա հոտը, ձայնը, ժպիտը…

Վերջերս մենք խոսում էինք համացանցում: Հարցրեցի, թե ինչո՞ւ էր ինձ խաբում: Պատասխանեց, որ չէր ցանկանում ինձ ցավ պատճառել եւ խոստովանեց, որ մինչեւ հիմա սիրում է իր Լենային: Չնայած ամուսնացել է ուրիշի հետ:

Գիտեմ, որ այլեւս երբեք չենք կարող միասին լինել: Որ ես նույնպես պետք է ինձ գտնեմ այս կյանքում: Բայց չեմ կարողանում: Չեմ կարող վստահել ոչ մեկին: Չգիտեմ, թե ինչու եմ ապրում եւ ինչ եմ անելու հետագայում…»:


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search