Աիդա Կարապետյանի ու ամուսնու՝ Արամի սիրո պատմությունը. ծանոթությունից մինչև անսպասելի ամուսնություն

Մարդիկ կան՝ վատ բաներ են մեր հետևից ասում, մարդիկ կան՝ ուրախանում են. Հելոուինը` Հայաստանում

VIDEO. Սոս Ջանիբեկյանը, Լուիզա Ներսիսյանը, Դիանա Մալենկոն և Լևոն Հախվերդյանը՝ սիրային քառանկյունու կիզակետում

Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Ճանապարհորդի գրառումները. Չինաստան (մաս 1)

22:15, 7 հունիսի

Չինաստանն ինձ համար ասիական առաջին փորձը չէր. Հնդկաստանից, Նեպալից եւ Մոնղոլիայից հետո թվում էր, թե ոչ մի բան առանձնապես չի զարմացնի: Բայց պատկերացնել անգամ չէի կարող, թե որքան եմ սխալվում: Պարզվեց, որ հենց այստեղ է հարկավոր գալ իսկական «մշակութային ցնցման» հետեւից: Այն ապրեցի առաջին իսկ օրը Շանհայում, ինչպես կայծակի հարված:

Ամեն ինչ սկսվեց այն բանից, որ երկարատեւ գիշերային թռիչքից հետո հոգնած էի եւ գնացի հյուրանոց՝ քնելու: Արթնացա երեկոյան 5-ին մոտ, դուրս եկա ընթրելու եւ դրամ փոխանակելու, ընդ որում, բանկային քարտս թեթեւամտորեն թողեցի հյուրանոցում: Մի քանի փողոց անցնելուց հետո ես մի քանի տհաճ բան հասկացա.

1. բոլոր բանկերն աշխատում են մինչեւ ժամը 17-ը;

2. տեղացիները բացի չինարենից որեւէ այլ լեզվով չեն խոսում;

3. ոչ մի տեղ դոլարով վճարել չես կարող;

4. եւ, այս ամենից հետո, նաեւ մոլորվեցի:

Հետագա 40 րոպեներին ինձ թվում էր, որ «ահա հաջորդ շենքը» շատ նման է իմ հյուրանոցին: Վերջնականապես գիտակցելով, որ սխալվում եմ, սկսեցի թեւաթափ լինել: Իսկ եւս մեկ ժամ անց, տեղի բնակիչների շրջանում «դու յու սփիք ինգլիշ» թեմայով անհաջող հարցում անցկացնելուց հետո, կանգնեցի անծանոթ թաղամասի հերթական խաչմերուկում՝ շփոթված, քարտեզն ու հյուրանոցի այցեքարտը ձեռքիս լաց լինելով: Եվ, որ ամենից ապշեցուցիչն էր, բոլորի համար միեւնույն էր: Հնդկաստանից եւ Նեպալից հետո այդ ավելի շատ էր ապշեցնում: Եվ հանկարծ հրաշք կատարվեց: Կողքիս հայտնվեց հեծանվով չինացի պապիկ եւ անգլերենով հարգանքով հարցրեց, թե ինչ է պատահել: Ես անմիջապես բռնեցի նրա ձեռքից, որպեսզի չփախչի, եւ սկսեցի խառնափնթոր կերպով պատմել իմ տխուր արկածները:

Իմանալով, որ Հայաստանից եմ, պապիկը սկսեց ռուսերեն խոսել, եւ ես ավելի ամուր կառչեցի՝ վախենալով, որ սա ընդամենը երազ է: Բայց պապիկը չէր պատրաստվում անհետանալ. նա հրաշալիորեն մեջբերում էր Տոլստոյին եւ ԽՍՀՄ-ի մասին գիտեր ամեն ինչ: Տոլստոյն այնքան էլ հրատապ չէր, եւ ես նրբորեն թեման փոխեցի Շանհայի աշխարհագրական առանձնահատկությունների ուղղությամբ: Պարզվեց, որ ես կանգնած եմ ինձ հարկավոր փողոցում, միայն թե քաղաքի մյուս ծայրում:

Հաշվի առնելով, որ տաքսիի համար վճարել չէի կարող, քանի որ դոլար չեն ընդունում, ես ոտքով ճանապարհ ընկա եւ մեկ ժամ անց հասա ծանոթ երկնաքերին:

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ…


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search