• Գեղեցիկ մի ծնվիր․ Հոլիվուդի ամենապայծառ 4 շիկահերների ողբերգական մահը

  Ընդմիշտ մտել է պատմության մեջ որպես համաշխարհային սեքս-խորհրդանիշ...

• Exclusive. «Վիվա, Հայաստան»՝ սամբայի հնչյունների ներքո. տեսարան, որը ստիպում է փշաքաղվել (ֆոտո, վիդեո)

  Սան Պաուլոյում տեղի ունեցած կառնավալը եթեր է հեռարձակվել ավելի քան 140 երկրում…

• Կտեսնվենք ԽՍՀՄ-ո՜ւմ. «Հիմա մարդկանց հնարավոր է զարմացնել միայն անցյալով». Հայկ Բիանջյան

  Զուտ կարոտախտ է եւ ոչ մի քաղաքականություն...

• Ի՞նչ հուզիչ նամակ է գտել մայրիկը դստեր համար գնած մանկական գրքում (ֆոտո)

  Սա, ուղղակի, պետք է մի գեղեցիկ նվեր լիներ իր դստեր համար, սակայն Մելբուրնի բնակչուհի Նատալի Քոուլմանը անչափ հուզվել է...

• Կինն իր հարսանիքին անապահով ընտանիքներից 60 երեխաների է կանչել

  Հարսնացուն հրաժարվել է ստորագրել ամուսնական պայմանագիրը...

• 19-ամյա շվեդուհին թոփլես է դպրոցական լուսանկարում

  Որպես ֆեմինիստ՝ ես կարող եմ ցույց տալ այն...

• Խաբված կնոջ վրեժը. «դավաճան», «ամեն ինչ ավարտված է» գրառումներ՝ սպիտակ Range Rover-ի վրա

  Տղայի արդեն նախկին ընտրյալը հրապարակավ խայտառակեց իրեն...

• Մայրը 3 երեխաներին գցում է այրվող տան պատուհանից (Տեսանյութ)

  Եվ մայրը, եւ երեխաները, փրկվում են...

«Կրծքազարդ» (մաս I)

Իրենց հանդիպումից երկու ամիս անց նա աղջկան տեսավ բակում: Օֆելյան փոխվել էր, ինչ-որ հիվանդ տեսք ուներ: Նա նորից խղճաց աղջկան: Որոշեց խոսել նրա հետ եւ բացատրել, որ իրենց միջեւ ոչինչ չի կարող լինել: Օֆելյան լսեց նրան եւ մեկ նախադասություն ասաց. «Ես հղի եմ»:

Իր կատաղությունն Անրին հիշում է այսօրվա նման. չէ՞ որ պատրաստվում էր շուտով հայտարարել Առողջապահության փոխնախարարի աղջկա հետ նշանադրության մասին, իսկ ահա այս փորիկով ցեցը հանդուգն կերպով ասում է ինչ-որ հղիության մասին: Սարսափելի զայրացած Անրին նրան հրեց դեպի մեքենան, նստեց ղեկին եւ հիվանդանոց տարավ: Աբորտ, ուրիշ ոչինչ…

Օֆելյան ճանկռոտում էր եւ փորձում դուրս պրծնել, բայց Անրին մեկ-երկու ապտակով նրան զգաստացրեց: «Ինձ լսիր,- ասաց նա մետաղյա ձայնով,- բժիշկն իմ ընկերն է, քեզ պարզապես կմաքրեն, եւ դու կարող ես հանգիստ ապրել: Երեխան քեզ միայն կխանգարի, իսկ այսպես ես քեզ մի քիչ փող կտամ, եւ դու կկարողանաս սկսել քեզ համար ապրել: Բնակարան կվարձես, աշխատանք կգտնես: Ընդամենը 9 շաբաթական հղիություն է, քեզ կմաքրեն ու ազատ կլինես»:

Օֆելյան լաց էր լինում: Նրա ճիչերը լսվում էին ամբողջ հիվանդանոցում, նա աղաչում էր ձեռք չտալ, չսպանել իր երեխային: Հետո նրա ճիչերը լռեցին: Վիրահատարանում լռություն տիրեց… Այդ լռությունն Անրիի վրա սթափեցնող ազդեցություն ունեցավ:

Ո՞վ է ինքը, որպեսզի որոշի, թե ով պետք է ապրի, ով՝ ոչ: Չնայած, մյուս կողմից, ո՞վ է այդ աղջիկը: Ընդամենը մի թափառական, ի՞նչ ճակատագիր կարող է ունենալ:

Բեռլինի օդանավակայանի ժամացույցը ցույց էր տալիս գիշերվա ժամը 02:06-ը: Անձրեւը զայրույթով ու դաժանորեն ծեծում էր օդանավակայանի պատերը: Անրին նորից կոնյակ պատվիրեց, եւ հիշողությունները դանդաղորեն մշուշի նման պարուրեցին նրան:

Օֆելյան մեկ ամիս անց մահացավ: Այդ ժամանակ Անրին հարսնացուի հետ Անթալիայում հանգստանում էր: Բակում ասում էին, որ պատճառն անհաջող աբորտն էր. արյան վարակում: Սկզբում Անրին նույնիսկ նշանակություն չտվեց այդ հանգամանքին: Բայց աստիճանաբար, ժամ առ ժամ, օրեցօր նա սկսեց ընկալել պատահածի ամբողջ բեռը: Նա մանրամասն հիշում էր այն միակ օրը, երբ Օֆելյան անցկացրեց իր հետ: Նրա երջանկությունը, նրա ուրախ աչքերը:

Նա հաճախ հայտնվում էր երազում երեխայի հետ եւ փոքրիկին պարզում դեպի իրեն: Աղջիկ էր, նույնպիսի կանաչ աչքերով: Բայց այդ աչքերը դատարկ էին ու անկենդան: Եվ նա արթնանում էր սառը քրտինքով պատված:

Անրին վաղուց թողել էր բժշկական պրակտիկան, կնոջ հետ նույնպես չստացվեց: Իրենց հարսանիքից մեկ ամիս անց նրա հորը հեռացրեցին աշխատանքից: Ինքն էլ մեկնեց Իսրայելում ապրելու: Եվ ահա վերջերս սոցիալական ցանցերից մեկով իրենց հին բակից մի երիտասարդ կին գրեց ու հանդիպում խնդրեց: Նա Օֆելյայի ընկերուհին էր: Եվ նրանից նամակ ուներ:

Անրին ձեռքի շարժումով մոտ կանչեց մատուցողին եւ վիսկի պատվիրեց: Նամակ Օֆելյայից: Երկարատեւ 10 տարի անց, 10 անձնական դժոխքի տարիներ (գրեթե ամեն օր նա տեսնում էր աղջկան, նա միշտ հանգիստ էր ու սիրալիր): Եվ նա, ծիծաղելով, փոքրիկին իրեն էր տալիս ու ժպտում: Երեխային ասում էր. «Սա քո հայրն է, նա երբեք քեզ չի վնասի»: Նա նայում էր երեխային եւ տեսնում կապույտ դեմք ու ապակե աչքեր: Դրանից հետո նա արթնանում էր ու այլեւս չէր կարողանում քնել:

Այսօր նրա սիրտը սովորականից ուժեղ էր բաբախում: Նա չգիտեր, թե ինչ կա այդ նամակում: Գուցե նա անիծում էր իրեն, իսկ գուցե՝ ներում: Նա չգիտեր: Բայց այն, որ այլեւս չէր կարող այդպես ապրել, պարզ էր:

Ուղիղ ժամը 03:00-ն էր: Հորդառատ անձրեւը չէր դադարում: Սեղանին սեւ անձրեւանոցով մի կին մոտեցավ: Նրա դեմքը ծանոթ էր, բայց այդպես էլ չկարողացավ հիշել, թե ով է:

«Անրին դո՞ւք եք»,- հայերեն հարցրեց կինը: «Այո, Անրին ես եմ»,- պատասխանեց նա: «Սա ձեզ»,- նա ծրար փոխանցեց, ու եւս մեկ անգամ սեւեռուն նայելով նրա աչքերի մեջ՝ կտրուկ շրջվեց ու հեռացավ:

Հին ծրարն այդպես էլ մնաց սեղանին…

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ…

Հեղինակ՝ Նիկոլ Հովնկյան

Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում