Ինչպես Նարեին դիմավորեցին «Զվարթնոց» օդանավականում՝ «Մանկական Եվրատեսիլում» հաղթանակից հետո. երգչուհու էմոցիաները

Թեմա կա. ո՞ւմ մասին է Աստղիկ Սաֆարյանը մտածում գիշերվա 2-ին և ո՞ւմ է տեսնում որպես «Երկու աստղի» հաջորդ զույգ

Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն»՝ Երևանի դրամատիկական թատրոնի նոր հարթակում

Կանանց զուգարանից՝ հասարակության հայելի. «Toilet կանանց համար»

Մանկությանս տիկնիկը կուզեի վերադարձնել

Armenia Marriott-ում կրկին համաշխարհային գաստրոնոմիկ շոու է՝ Le Petit Chef-ը վերադարձել է Երևան

Երբևէ ասե՞լ եք «Ես քեզ սիրում եմ»՝ իրականում այդպես չզգալով

«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Իմ պատմությունը. «Կրծքազարդ» (մաս II)

23:11, 13 սեպտեմբերի

«Կրծքազարդ» (մաս I)

Իրենց հանդիպումից երկու ամիս անց նա աղջկան տեսավ բակում: Օֆելյան փոխվել էր, ինչ-որ հիվանդ տեսք ուներ: Նա նորից խղճաց աղջկան: Որոշեց խոսել նրա հետ եւ բացատրել, որ իրենց միջեւ ոչինչ չի կարող լինել: Օֆելյան լսեց նրան եւ մեկ նախադասություն ասաց. «Ես հղի եմ»:

Իր կատաղությունն Անրին հիշում է այսօրվա նման. չէ՞ որ պատրաստվում էր շուտով հայտարարել Առողջապահության փոխնախարարի աղջկա հետ նշանադրության մասին, իսկ ահա այս փորիկով ցեցը հանդուգն կերպով ասում է ինչ-որ հղիության մասին: Սարսափելի զայրացած Անրին նրան հրեց դեպի մեքենան, նստեց ղեկին եւ հիվանդանոց տարավ: Աբորտ, ուրիշ ոչինչ…

Օֆելյան ճանկռոտում էր եւ փորձում դուրս պրծնել, բայց Անրին մեկ-երկու ապտակով նրան զգաստացրեց: «Ինձ լսիր,- ասաց նա մետաղյա ձայնով,- բժիշկն իմ ընկերն է, քեզ պարզապես կմաքրեն, եւ դու կարող ես հանգիստ ապրել: Երեխան քեզ միայն կխանգարի, իսկ այսպես ես քեզ մի քիչ փող կտամ, եւ դու կկարողանաս սկսել քեզ համար ապրել: Բնակարան կվարձես, աշխատանք կգտնես: Ընդամենը 9 շաբաթական հղիություն է, քեզ կմաքրեն ու ազատ կլինես»:

Օֆելյան լաց էր լինում: Նրա ճիչերը լսվում էին ամբողջ հիվանդանոցում, նա աղաչում էր ձեռք չտալ, չսպանել իր երեխային: Հետո նրա ճիչերը լռեցին: Վիրահատարանում լռություն տիրեց… Այդ լռությունն Անրիի վրա սթափեցնող ազդեցություն ունեցավ:

Ո՞վ է ինքը, որպեսզի որոշի, թե ով պետք է ապրի, ով՝ ոչ: Չնայած, մյուս կողմից, ո՞վ է այդ աղջիկը: Ընդամենը մի թափառական, ի՞նչ ճակատագիր կարող է ունենալ:

Բեռլինի օդանավակայանի ժամացույցը ցույց էր տալիս գիշերվա ժամը 02:06-ը: Անձրեւը զայրույթով ու դաժանորեն ծեծում էր օդանավակայանի պատերը: Անրին նորից կոնյակ պատվիրեց, եւ հիշողությունները դանդաղորեն մշուշի նման պարուրեցին նրան:

Օֆելյան մեկ ամիս անց մահացավ: Այդ ժամանակ Անրին հարսնացուի հետ Անթալիայում հանգստանում էր: Բակում ասում էին, որ պատճառն անհաջող աբորտն էր. արյան վարակում: Սկզբում Անրին նույնիսկ նշանակություն չտվեց այդ հանգամանքին: Բայց աստիճանաբար, ժամ առ ժամ, օրեցօր նա սկսեց ընկալել պատահածի ամբողջ բեռը: Նա մանրամասն հիշում էր այն միակ օրը, երբ Օֆելյան անցկացրեց իր հետ: Նրա երջանկությունը, նրա ուրախ աչքերը:

Նա հաճախ հայտնվում էր երազում երեխայի հետ եւ փոքրիկին պարզում դեպի իրեն: Աղջիկ էր, նույնպիսի կանաչ աչքերով: Բայց այդ աչքերը դատարկ էին ու անկենդան: Եվ նա արթնանում էր սառը քրտինքով պատված:

Անրին վաղուց թողել էր բժշկական պրակտիկան, կնոջ հետ նույնպես չստացվեց: Իրենց հարսանիքից մեկ ամիս անց նրա հորը հեռացրեցին աշխատանքից: Ինքն էլ մեկնեց Իսրայելում ապրելու: Եվ ահա վերջերս սոցիալական ցանցերից մեկով իրենց հին բակից մի երիտասարդ կին գրեց ու հանդիպում խնդրեց: Նա Օֆելյայի ընկերուհին էր: Եվ նրանից նամակ ուներ:

Անրին ձեռքի շարժումով մոտ կանչեց մատուցողին եւ վիսկի պատվիրեց: Նամակ Օֆելյայից: Երկարատեւ 10 տարի անց, 10 անձնական դժոխքի տարիներ (գրեթե ամեն օր նա տեսնում էր աղջկան, նա միշտ հանգիստ էր ու սիրալիր): Եվ նա, ծիծաղելով, փոքրիկին իրեն էր տալիս ու ժպտում: Երեխային ասում էր. «Սա քո հայրն է, նա երբեք քեզ չի վնասի»: Նա նայում էր երեխային եւ տեսնում կապույտ դեմք ու ապակե աչքեր: Դրանից հետո նա արթնանում էր ու այլեւս չէր կարողանում քնել:

Այսօր նրա սիրտը սովորականից ուժեղ էր բաբախում: Նա չգիտեր, թե ինչ կա այդ նամակում: Գուցե նա անիծում էր իրեն, իսկ գուցե՝ ներում: Նա չգիտեր: Բայց այն, որ այլեւս չէր կարող այդպես ապրել, պարզ էր:

Ուղիղ ժամը 03:00-ն էր: Հորդառատ անձրեւը չէր դադարում: Սեղանին սեւ անձրեւանոցով մի կին մոտեցավ: Նրա դեմքը ծանոթ էր, բայց այդպես էլ չկարողացավ հիշել, թե ով է:

«Անրին դո՞ւք եք»,- հայերեն հարցրեց կինը: «Այո, Անրին ես եմ»,- պատասխանեց նա: «Սա ձեզ»,- նա ծրար փոխանցեց, ու եւս մեկ անգամ սեւեռուն նայելով նրա աչքերի մեջ՝ կտրուկ շրջվեց ու հեռացավ:

Հին ծրարն այդպես էլ մնաց սեղանին…

Շարունակությունը՝ հաջորդիվ…

Հեղինակ՝ Նիկոլ Հովնկյան


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News

TV SHOWS PHOTO VIDEO


@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search