«Գինեկոլոգները գինի պատրաստողներն են»․ «IQ-իկ»-ի 3-րդ թողարկումը

Պահարան. այն ամենն ինչ պարտադիր է ճամպրուկում՝հանգստի մեկնելիս

Ամերիկաբնակների արձագանքը հայկական տեսահոլովակներին. մաս 2` Իվետա Մուկուչյան

«IQ-իկ». Փոքրիկները` լրագրության մասին

Makeup tutorial. ստանում ենք վառ ամառային դիմահարդարում

Ինչպես ընտրել ամառային շապիկներն ու ճիշտ համադրել դրանք

«Իռլանդացին» ֆիլմի առաջին թիզերը

Արտասահմանցիները հայկական տեսահոլովակներ են դիտում

Երկու հայ հանդիպեցին Մոսկվայում․ Հրանտ Թոխատյան եւ Սարիկ Անդրեասյան

NEWS.am STYLE-ը ներկայացնում է․ երեք լուք մեկ ժակետով՝ ոճաբանի խորհուրդները

Դավիթ Պարոնիկյանը, Միշ Ամիրյանը & Co-ն ներկայացնում են. «համեղ» երաժշտություն Smart’n’Special-ից

«Ուզում եմ նստել «Համացանց» անունով ձին». Սարիկ Անդրեասյանն իր Youtube-յան շոուն ունի

«Իտալական մաֆիայի կրտսեր կազմ». հայ երիտասարդը «Лучше всех» հաղորդմանը եկել էր 8-ամյա թարգմանչի հետ

Քիմ Քարդաշյանը վերադարձել է Սպիտակ տուն՝ դատապարտյալներին աջակցելու համար

«Հայաստանը բացահայտումների երկիր է». Միխայիլ Շիրվինդտը Սեւանի ափին խեցգետնով քաբաբ է փորձել

Shabeeg․ խոսող շապիկներ

Թիմաթին եւ Նազիման ներկայացրել են Հայաստանում նկարահանված տեսահոլովակը

Տարանտինոյի «Մեկ անգամ Հոլիվուդում» ֆիլմը՝ Կաննի կինոփառատոնում

«Վրաց-հայկական սահմանը հատելուց հետո ես ուզում էի վերադառնալ Վրաստան»․ ճապոնացի զբոսաշրջիկ

21:31, 19 հունիսի

Հայաստանի եւ Վրաստանի միջեւ համեմատությունները վերջերս զանգվածային բնույթ են կրում։ Լրատվամիջոցները վերջապես սկսեցին հոդվածներ հրապարակել, որտեղ համեմատում են մեր Հայրենիքի և հարևան երկրի երաժշտական բեմահարթակները՝ շարունակելով ցանկը և օրինակ բերելով ենթակառուցվածքները, կարգուկանոնը, զբոսաշրջիկների քանակը և այլն․․․

Ի դեպ, կխոսենք վերջիններիս մասին։ Զբոսաշրջությունը մեր երկրում առաջնահերթ ուղղություն է համարվում, և , հավանաբար,  սա է խթան հանդիսացել, որպեսզի քաղաքի կենտրոնից ավտոբուսներ ուղևորվեն օդանավակայան հետադարձով։ Թե ինչն էր խանգարում անել դա վերջին 20 տարիների ընթացքում, պարզ չէ։ Հավանաբար, սև փողը, որը հարմար տեղ էր գտել բարձրաստիճան պաշտոնյաների և նորահարուստների գրպաններում, և հնարավոր է, ծխախոտի գարշահոտով, կիսավարտիքով և տնային «չստիկներով» տաքսու վարորդը վերջին երկու տասնամյակների ընթացքում «Զվարթնոց» ժամանած  զբոսաշրջիկների համար  առաջին տպավորության կատարյալ տարբերակ էր համարվում։

Զբոսաշրջությունն, ի դեպ, միայն Գառնին, Գեղարդը, Սևանն ու Տաթևը չեն, միայն նորակառույց «օբյեկտները» չեն, որտեղ հաճելի է նստել, ուտել և հիանալ բնությամբ, ոչ։ Զբոսաշրջությունը ենթակառուցվածք է, և վատ չէր լինի,  եթե  թանկարժեք կոստյումներ հագած «խելոքները», որոնք  քննարկում են զբոսաշրջության հարցերը հետույքները աթոռից չբարձրացնելով, համակարգչին գամված կամ Ազգային ժողովի ամբիոններից  ամպագոռգոռ արտահայտություններ անելով, այցելեն, օրինակ, Սևանավանքի մոտակայքում գտնվող զուգարանն ու տեղում գնահատեն և տեղեկանան  տրամադրվող վճարովի ծառայության որակի մասին զբոսաշրջիկների վրա բղավող տատիկից։  Մենք զմայլվում ենք, երբ մեր հյուրերը գովում են մեր բնությունն ու բոլոր վերը նշված վայրերը, թեև փորձում ենք անել այնպես, որ զբոսաշրջիկը չնկատի դարավոր պատմություն ունեցող գյուղի գետը նետած  աղբի տոպրակների կույտերը։

Զբոսաշրջությունը նաև սկսվում է բոլորիս հայտնի Բագրատաշենի մոտ հայ-վրացական անցակետից, իսկ  ավելի հստակ՝ մաքսային կետի ելքից։ Ինձ ծանոթ մի ճապոնացի զբոսաշրջիկ վերջին երեք տարիների ընթացքում այցելում է Հայաստան, քանի որ պարզապես սիրահարված է մեր Հայրենիքին, սակայն ոչ քաբաբների և ստանդարտ տուրիստական փաթեթի մակարդակով, ոչ։ Նա սիրում է շփումը մարդկանց հետ։ Այս անգամ մեր բարեկամը (եկեք անվանենք նրան Տակեշի` Կիտանոյի պատվին) որոշեց գալ Հայաստան՝ հյուրընկալվելով առաջին անգամ Վրաստանում։ Նրան ընկերակցեց եղբայրը (անվանենք նրան Խարուկի՝ Մուրակամիի պատվին)։ Ճապոնացի զբոսաշրջիկների հետ միասին եղբայրներն եկան Երևան Թբիլիսիից։  Կխոսենք Խարուկիի տպավորությունների մասին։

«Վրաստանում մեր միկրոավտոբուսը մեծ արագությամբ էր ընթանում։ Ճանապարհին մենք մի քանի անգամ  կայանել ենք, որպեսզի լուսանկարվենք։ Զբոսաշրջիկների խումբը Ճապոնիայից էր։ Երիտասարդներից ես էի և եղբայրս։ Անցանք հայկական մաքսակետը, դուրս եկանք դարպասից (ցանկապատից)․․․

Կայանեցինք՝ ինչ-որ մի բան ուտելու և զուգարան գնալու համար։ Այստեղ ինձ համար սկսվեց սյուռեալիզմով համեմված անիմեին նման մի բան։ Աջից և ձախից սննդի կետեր էին։ Մոտ քառասուն հոգուց բաղկացած հերթի մեջ տեղ էինք զբաղեցրել զուգարան մտնելու համար։

Մեզ միացան այնտեղ կայանած ուրիշ զբոսաշրջիկներ։ Ափսոս, որ անիմեն չի կարող փոխանցել այնտեղի գարշահոտը։ Մի տարեց կնոջ մոտ գլխացավ սկսվեց, և մենք փորձեցինք ասպիրին գնել, սակայն դեղատուն այդպես էլ չգտանք։ Թարգմանիչ-գիդի օգնությամբ խոսեցինք խանութի վաճառողի հետ, որն ասաց, որ դեղ գնելու համար հարկավոր է գնալ Բագրատաշենի դեղատուն, թեև նա վստահ չէ, որ այն բաց կլինի։ Փառք Աստծո, նրա մոտ գտնվեց գլխացավի համար  դեղամիջոց։

Այդ խանութի մոտ նույնիսկ աղբաման չկար, որտեղ կարելի էր նետել աղբը։ Կողքին արագ սննդի կետ էր, որտեղ ինչ-որ բան էին պատրաստում, սակայն իմ հայրենակիցները ապշեցին, երբ տեսան, թե ինչպես է երիտասարդ աղջիկը «Բիստրո» սրճարանում ձեռքերով վերցնում հացը, մեջը դնում նրբերշիկը, լոլիկն ու ինչ-որ կանաչի՝ ձեռքերը  միևնույն ժամանակ քսելով հագուստին։ Մեզանից ոչ ոք այդտեղից ոչինչ չգնեց։

Այդ «Բիստրոյի» կողքին ինչ-որ հսկա հոթել են կառուցում, նաև աչքովս ընկավ մեկ ուրիշ մեկ հարկանի շնություն, որը ևս հյուրանոցի էր նման։ Հետաքրքրությունից դրդված միայն մտանք այդ հյուրանոցը։ Սենյակները շատ փոքր էին և նեղ։ Մեզ այդ օրը փրկեց սուրճ պատրաստող ավտոմատ-մեքենան։

Իսկ եթե անկեղծ՝ Հայաստանից առաջին տպավորությունից հետո, ես կրկին ուզում էի Վրաստան վերադառնալ, հատկապես երբ բախվեցինք հայաստանյան ճանապարհների՝ հսկա և խորը փոսերին»․․․

Ահա և առաջնահերթ ուղղվածությունը զբոսաշրջիկի աչքերով։

Հ․Գ Խմբագրի կողմից. Խարուկին սիրեց Երևանը, այնպես որ՝ ամեն բան դեռ կորած չէ։


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում








@NEWSam_STYLE

  • Արխիվ
Որոնել
  • Հարցում
«Եվրատեսիլ 2019». ձեզ դո՞ւր է գալիս Սրբուկի մրցութային «Walking out» երգը
Այո
Ոչ