«The Last Breath». Սևան Շահմիրյանը հանդիսատեսին է ներկայացնում իր երաժշտական աշխարհը

Լողազգեստով լուսանկարներ. ազատ ինքնարտահայտո՞ւմ, թե՞ չափի զգացում

Կարմիր խնձորը… Արդյո՞ք այն դեռ ակտուալ է

Տղամարդիկ ուժեղ չեն. դերասանուհի Մարի Գրիգորյան

Մեկնարկեց «Ոսկե ծիրան» Երևանի 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը

Արսեն Ալբարյան․ բեմի լույսերի տակ՝ զգացմունքների, ընտրությունների ու անկեղծության մասին

Հրաժեշտ Արտիստին. Արտաշես Ալեքսանյանի հոգեհանգիստը՝ Կոնդի Սուրբ Հովհաննես եկեղեցում

Դերասան լինելու որոշումն եմ կայացրել՝ չնայած բոլորի դեմ կարծիքին. Հովհաննես Դիշչյան

Վահե Վայան. Ինչքան մարդիկ շատ են իմանում մարդու մասին, այնքան բարդ է դառնում ապրելը

Նիկոս Վերտիսը «ԱԿՎԱ ԲԻԼԴԻՆԳՍ» ընկերության հրավերով արդեն 3-րդ անգամ ելույթ կունենա Հայաստանում

Մալյան թատրոնի դերասանները՝ Թումանյանի «Հեքիաթներ» ներկայացման զվարճալի դեպքերի մասին

Մի երեկո Նեմրայի հետ․ զրույցներ և պատմություններ, որոնք մնում են երաժշտությունից հետո

Մեկ բաժակ ավել՝ հյուրի համար․ սուրճ, արվեստ և Գյումրվա ժպիտը «Վառեմ-Մարեմ»-ում

«Վառեմ-Մարեմ». Գյումրու ստեղծարար ոգին՝ արվեստի և հիշողությունների հանդիպման վայրում

Ինչպե՞ս եք վերաբերվում լողազգեստով լուսանկարներին

Վերջին զանգ․ արցունք, ծիծաղ ու հրաժեշտ մանկությանը

Ժամանակից շուտ մի՛ մեծացեք․ խորհուրդներ երիտասարդներին

Արժի, արդյոք, որ Հայաստանը շարունակի մասնակցել «Եվրատեսիլին»

Ճանապարհորդի գրառումները. Կորֆու կղզի (մաս III)

22:30, 26 մայիսի

Հիմնավորապես չպատրաստվելով եւ երթուղին չուսումնասիրելով՝ ցուցանակին հետեւելով ուղեւորվեցինք 6 կմ հեռավորությամբ գտնվող լքված Հին Սինյես բնակավայր: Այս անզգուշությունը մեզ գրեթե 6 ժամանոց ճանապարհ արժեցավ դեպի այնտեղ ու հետ: Հույները, հավանաբար, հաշվում են ուղիղ ճանապարհը: Բայց ուղին ոլորվում էր լեռներով՝ շրջանցելով կիրճերը, Պանտոկրատորը դեպի մեզ էր գալիս անողոք կերպով: Բուռն բուսականության մեջ պահպանված քարաշեն տներով բնակավայրը, որմնանկարներով լքված եկեղեցին եւ կախված լեռը՝ վանքը գագաթին. ծովի կողմից վտանգի նախանշանների դեպքում ափի բնակիչները բարձրանում էին Հին Սինյես:

Սա միայն փոքրիկ ընտրություն է կղզու բոլոր հետաքրքիր վայրերից, որոնք կարելի է առատորեն գտնել ցանկացած ուղեցույցում:

Քանի որ մայիսին զբոսաշրջիկներն ակնհայտորեն քիչ են եւ հույները ձանձրանում են, ռեստորաններում կարելի է հաճելի ճաշել լիարժեք միայնության մեջ: Հունական խոհանոցը բազմազան է, առատ եւ անհավատալիորեն համեղ: Ճաշի ժամի տոթին արդեն հիանալի է սառը սուրճը՝ ֆրապպեն, իսկ լավ զբոսանքից կամ թարմացնող ծովից հետո մուսակուի համար կարելի է հոգին էլ ծախել: Մոտակա ռեստորանում մեզ հիշում եւ դիմավորում էր բարի բուլղարուհի կինը, ում ձեռագիր հաշիվների կույտը հիշատակի համար պահպանում եմ: Միջինը 25 եվրոյով կարելի է երկու հոգով ճաշել, իհարկե, առանց ալկոհոլի:

Կղզու վրա խանութների հետ համատեղված բազմաթիվ արհեստանոցներ կան, որտեղ կարելի է ձեռք բերել ամբողջ արտադրանքը: Ձիթապտղի ծառից իրերը տարածված են, խեցին պարզ է, բայց հաճելի, զբոսաշրջային տարատեսակ հուշանվերները, դատելով ծավալներից, լավ են վաճառվում:

Դեպի ծով իջնող ձիթապտղի այգիներն անհավանական եւ երազային գեղեցկություն ունեն: Ձիթապտղի ծառերը շատ երկար են ապրում, մինչեւ հազար տարի, եւ դրանց տարիքն ակնհայտորեն առաջանում է ծառի տարօրինակ կառուցվածքով: Դրանց տակ սեւ ցանցեր են բացված: Երբ պտուղները հավաքելու ժամանակը գա, ցանցերը կձգեն: 

Ընդհանրապես Կորֆուն գրավում է իր կատարյալ անկեղծ գավառականությամբ եւ խաղաղությամբ: Զբոսաշրջային ուղիներից հեռանալու դեպքում, կղզու պարզ կյանքը թվում է այնքան հարազատ, մոտ եւ տնական, որ մեծ քաղաք վերադառնալով՝ տարօրինակ է հասկանալը, որ ահա այս կողմում տան ճանապարհն է:

Վ.Ա.


Հետևեք NEWS.am STYLE-ին Facebook-ում, Twitter-ում և Instagram-ում





  • Related News



@NEWSam_STYLE

  • Archive
Search